عليهم السّلام در حجر تربيت معنوى و سلوكى ايشان بودند مىفرمودند : « كسى كه خوب درس نخواند از ما نيست ! »
بر أساس همين أصل ، عبادات و طاعات شرعيّه را نيز براى طلّاب به نحوى تعيين مىنمودند كه از تحصيل مجدّانه باز نمانند . حقير در زمان تحصيل در بلدهء طيّبهء قم بنا به دستور ايشان هر روز صبح به زيارت و آستانبوسى كريمهء أهلبيت حضرت فاطمهء معصومه سلاماللهعليها مشرّف مىشدم و غالباً در مراجعت از حرم مطهّر ، حضرت آية الله حاج شيخ محمّدتقى بهجت رحمة الله عليه را كه در آن زمان تدريس خارج داشتند مىديدم كه براى زيارت به حرم مشرّف مىشوند و توقّف ايشان يك تا دو ساعت طول مىكشيد ، امّا حضرت والد به علّت اهتمام به تحصيل علم به حقير فرموده بودند كه شما گرچه بايد هر روز به زيارت مشرّف شويد ، ولى چون محصّل هستيد ، وقتى به حرم مشرّف مىشويد ، زيارت كنيد و دو ركعت نماز بخوانيد و برگرديد و به درس و بحث و مطالعهء خود مشغول شويد و توقّف خود را در حرم مطهّر طولانى نكنيد .
يك روز خدمت حضرت علّامهء والد قدّس الله نفسه الزّكيّه عرض كردم : آيا رسيدن به خدا و لقاء حضرت حقّ ، متوقّف بر تحصيل اين علوم رسميّهء ظاهريّه است ؟ و سالك راه حقّ براى رسيدن به مقصد أسنى و مطلوب خود بايد به اين علوم اشتغال داشته باشد ؟ مگر نه اينست كه حضرت آقاى حدّاد بدون خواندن اين علوم ، شاهد وصل را در آغوش گرفته و به مقصد و مقصود خود رسيدند و توحيد حضرت حقّ عزّوجلّ آنچنان كه بايد و شايد در صقع نفس و جان ايشان متمكّن شد ؟ پس چه مىشود كه ما ، درس را يكباره رها كنيم و يا لاأقلّ كمتر بخوانيم و اوقات خود را بيشتر در عبادت و انس با خداى خود صرف كنيم ؟
ايشان در جواب فرمودند : « خواندن اين دروس براى شما يك وظيفه است ، دستور رسول خدا و أئمّهء طاهرين صلواتالله عليهم اين است . مرحوم
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 115
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١١٥