نموده و در نتيجه دست خالى خواهد ماند .
و ثالثاً : عشق و علاقه و شور و نشاط براى دروس حوزوى داشته باشد ؛ زيرا موفّقيّت در هر كارى مرهون عشق و علاقه و شور و نشاط است .
طالب اين علم بايد ساليانى متمادى شب و روز و غالباً در غربت و هجرت از موطن خود ، مشغول به تحصيل باشد تا نهال فقاهت در وجود او رشد نموده و به ثمر بنشيند . مشكلات فراوان و شدائد و سختىهائى كه در اين مسير وجود دارد همه نيازمند صبر و استقامت و بردبارى است و اين عشق و نشاط است كه مشكلات راه را هموار و شدائد و سختى آن را بر طالب عاشق ، آسان مىنمايد .
حال از ميان صدها طلبه كه واجد اين شرائط هستند و در اين مضمار قدم مىگذارند ، آنان كه در ميان راه آفت نخورده و به مرحلهء دروس عاليه رسيده و آن را نيز با موفقيّت گذرانده و به سر منزل مقصود برسند ، أعَزُّ مِنَ الكِبريتِ الأحمَر مىباشند .
حضرت علّامه والد معظّم رضوان الله تعالى عليه مىفرمودند : جهت استعداد و علاقهء فرزندان خود را تشخيص دهيد و استعداد آنها را در همان جهت شكوفا و بارور كنيد . هيچ كارى را بر فرزندان خود تحميل نكنيد . اگر فرزند شما به صياغت و انگشترسازى علاقه دارد ، او را در همان جهت تشويق نماييد تا يك انگشترساز حاذق و ماهر شود و اگر مثلًا به مكانيكى علاقمند است بايد يك مكانيك ماهر و زبر دست شود ؛ زيرا كه مؤمن در هر فنّى كه داخل مىشود بايد در آن فنّ بهترين و ماهرترين باشد .
سيرهء ايشان رحمة الله عليه در مورد ما نيز همينطور بود . ورود به حوزه و تحصيل اين علم را بر ما تحميل نفرمودند ، بلكه محاسن و محامد اين علم و عالمان به آن را برايمان بيان مىكردند و مىفرمودند : اين راه ، راه جدّ شما حضرت رسولالله صلّى الله عليه و آله مىباشد و اين علوم همه از آن چشمهء
نور مجرد (يادنامه سيد محمد حسين حسينى طهرانى) (فارسى) — صفحة 113
مساهمون: السيد محمد صادق الطهراني
ص١١٣