سطحى توجّه و صرف وقت شود كه پس از آن براى بهرهورى از آن مجالى باقى باشد ؛ اگر طلبهاى سالهاى متمادى در علم اصول يا هر علم مقدّمى ديگرى كار كند و قوى شود ، ديگر فرصتى براى به كار بردن اين علوم ابزارى نخواهد داشت . لهذا بايد از تورّم علوم ابزارى پرهيز كرد و البتّه از سطحى نگرى و بىپايگى علمى نيز بايد دورى نمود و در حدّ اعتدال علوم ابزارى را فعّال و كاربردى نگه داشت .
حضرت آقا رحمة الله عليه با پشت سر گذاشتن درسهاى سطوح مقدّماتى و عالى ، با شاگردى در محضر بزرگان اين علم همچون مرحوم آية الله حاج شيخ حسين حلّى و مرحوم آية الله حاج سيّد أبو القاسم خوئى ، مبانى اصولى خويش را انتخاب و تثبيت فرمودند ، كه بعضا در تقريرات درسهايشان موجود است - و اميدواريم إن شآء الله طبع و منتشر گردد - و أحيانا در برخى از آثارشان نيز به تناسب جلوه نموده است .
بعنوان مثال در كتاب متين « ولايت فقيه » بحثى راجع به معيار پذيرش حديث مطرح كرده و بيان مىنمايند كه ملاك ، اعتبار حديث نزد اصحاب و بزرگان است نه قوّت ظاهرى سند . اگر روايتى سندا قوى بوده ولى مورد عمل قدماء واقع نشده و از آن إعراض كرده باشند كشف مىكنيم كه مطلب و قرينهاى در بين بوده و بدست ما نرسيده است ؛ همچنين اگر روايتى سندا قوى نباشد ولى مورد اعتنا و عمل اصحاب و بزرگان بوده مىفهميم قرينهاى كه قوّت آن روايت را تثبيت مىنموده وجود داشته و بدست ما نرسيده است . « 1 »
همچنين در بحث فنّى ملاكهاى تقدّم در خبرين متعارضين و بيان ملاك « مخالفت عامّه » كه به دستور حضرت : خُذْ مَا خَالَفَ الْعَآمَّةَ ( آن روايتى كه
هامش
( 1 ) « ولايت فقيه در حكومت اسلام » ج 1 ، ص 250 به بعد