و در بيت پنجم ميگويد : اى دل ! در فراق او ناله مكن ، چرا كه گرچه در غيبت است و چهره و رخسارهاش را از نماياندن مخفى ميدارد و ليكن بواسطه گيسوان و زلف سياه او - كه كنايه از هجران و غيبت است - آشفته حالان مىتوانند كسب جمعيّت كنند و به مقصود نائل آيند .
و در بيت ششم ميگويد : اينك كه رشد و بروز جمال در تو فزونى يافته است ، خداوند عمر تو را طويل گرداند و از گزند حوادث مصون بدارد .
و در بيت هفتم ميگويد : توئى ولىّ والاى ولايت كه قوام كون و مكان بر تو قائم است ؛ و تو بايد برقرار و مقرون به بقاء و صحّت و آرامش بوده باشى ، چرا كه در رأس مخروطى و بر همه ما سوى حكومت دارى ؛ و در برابر اين امر مهمّ و ارزشمند زيانهاى جانى و ضررهاى مالى هر چه هم فراوان باشد ، به من و يا به جهانيان برسد مهم نيست ، بلكه خيلى سهل و آسان است .
و در بيت هشتم ميگويد : آفرين بر دست قدرت پروردگار كه تو را در اين چندين قرنى كه تا به حال گذشته حفظ و نگهدارى نموده است ؛ همان نقّاش قدرت كه بر گِرد ماه بر فراز آسمان خطّى به شكل هلال مىكشد تا مردم ماه را ببينند ؛ با آنكه بدون شك تمام كره ماه موجود است ، امّا كسى آن را نمىبيند ، و در غيبت و پنهانى ميگذارد ، و فقط از اين كره آسمانى به قدر هلالى نمايان است ، بطوريكه اگر كسى نظر كند مىپندارد كرهاى نيست ، فقط هلالى بر آسمان موجود است . امام زمان هم موجود است ، همچون كره تامّ و تمام ، امّا كسى آن را نمىبيند و ادراك نمىكند و فقط به قدر ضخامت هلالى از آثار او در جهان مشهود است و مردم از آن منتفع ميگردند ، ولى بايد ظهور كند و از پرده خفا برون آيد و چون بَدر و ماه شب چهاردهم نور دهد و همه جهان را منوّر كند .
خوب توجّه كنيد اگر اين بيت را اينطور معنى نكنيم معنى آن چه مىشود ؟ تعريف كردن از ماه آسمانى به پنهانى و خطّ هلالى در شبهاى نخستين طلوع آن
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 434
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٤٣٤