حدّاد رضوان الله تعالى عليه است كه ايشان را به اين مهاجرت ارشاد و امر فرمودند . و اين تنها گوشهاى از آثار مجاورت با مرقد نورانى حضرت علىّ بن موسى الرّضا عليه آلاف التّحيّة و الثّنآء است .
سپردن صلاح و فساد امور به حضرت علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام
ايشان خود در نحوه ورود به مشهد مقدّس و سر سپارى بر آستانه مبارك حضرت امام رضا عليه السّلام و پيشآمدن خطّ سير جديدى از تأليفات ، در مقدّمه دوّم « الله شناسى » چنين مىنگارند :
« . . . همانطوريكه در مقدّمه نخستين ملاحظه فرموديد حقير بر آن بود تا از ماه ربيع الأوّل سنه يكهزار و چهار صد هجريّه قمريّه شروع به تحرير و كتابت قسمت « الله شناسى » از دوره علوم و معارف اسلام بنمايد و مرتّبا مجلّدات آن را بحول و قوّه الهى منتشر سازد و پس از آن به سائر قسمتها از علوم و معارف كه شرح داده شده است مبادرت ورزد ، امّا خداوند اين چنين اراده نفرموده بود .
حقير در همانسال بعد از دو ماه يعنى در روز بيست و ششم جمادى الاولى به مهاجرت مشهد مقدّس و آستان بوسى و تكحيل كُحل و سرمه خاك پاى زوّار حضرت امام هشتم علىّ بن موسى عليهما و على ءَابآئِهما و أولادِهما جميعُ صلواتِ الله و ملآئكتهِ المُقرّبين و أنبيآئِه المُرسلين و عبادِه الصّالحين من الأَن إلى قيام يوم الدّين موفّق آمدم ، و بار نياز خود را يكسره در اين عتبه ملائك پاسبان فرود آوردم ، و با كمال التماس به مقام قدس و طهارت و علوّ درجات آن حضرت از وى درخواست فقيرانه و عاجزانه نمودم كه :
من قادر بر تشخيص صلاح و فساد خود نيستم و راه صواب را از خطا نمىشناسم ، اينك با شفاعت و مدد شما از خداوند جَلّت عظمتُه و عَلَت ءَالآؤُه مسألت دارم تا خودش دستم را بگيرد و از هزاهز و فتن آخرالزّمان برهاند و آنى به خود وامگذارد ؛ و اللهُ المُستعان .
آن حضرت روحى فداه پذيرفتند و در مراقبت از هر گونه به نحو اتمّ و