طريق نيز براى برخى از سالكان به جهت تمتّع و حظّ نفس بوده و چون براى خدا و در راه رضاى او نيست باعث مزاحمت و اذيّت استاد نيز مىشود . در اين ميان فقط كسانى به اين نكات دقيق و ظريف توجّه دارند كه از طرفى در ارتباطات خود هيچ قصد و غرضى جز خدا نداشته و از طرف ديگر قدر و قيمت واقعى اولياء خدا را به خوبى بدانند . بالجمله رعايت اين گونه ظرائف در حالات و رفتار حضرت آقا نسبت به اساتيدشان از لابلاى قضايائى كه در شرح حال ايشان و از برخى ارتباطات خود با آنان نقل فرمودهاند مشهود است .
در يك مورد ميفرمايند :
« چون محلّ خواب و استراحت خانواده و عروسهاى حضرت آقاى حدّاد در منزل اجارهاى أخير ، در فصل تابستان منحصر بود در بالاى بام كه بطور معمول أعراب نجف أشرف و كربلاى معلّى شبها را در روى بامهاى مُحَجَّر به صبح مىآورند و امكان استراحت و خواب در اطاقها نيست ، و شدّت گرما آنان را ملزم به بيتوته و خوابيدن در مكانهاى بلند بدون سقف مىكند ، و در سفر حقير كه در فصل بهار و ماههاى آخر آن بود ، در اين منزل اجارى بناچار در روى بام شب را با حضرت آقاى حدّاد صبح ميكرديم ، و زنها در اطاقها ميخوابيدند و طبعا تحمّل ناراحتى مىنمودند ، و بام هم منحصر به فرد بود ؛ بنابراين حقير بدست آوردم كه : بهتر است در سفرهاى آتيه در فصل غير گرما به أعتاب مقدّسه تشرّف حاصل آيد ، تا اهل بيت و خاندان ايشان به ناراحتى نيفتند . اين مطلب را با خود ايشان در ميان گذاردم ، و ايشان هم تأييد و تصويب فرمودند . « 1 » »
و نيز ميفرمايند :
هامش
( 1 ) همان مصدر ، ص 121