آنقدر مراتب محبّت و انس و الفت بين اين دو بزرگوار قوى است كه مرحوم حدّاد ايشان را فرزند حقيقى خود ميدانند و حضرت آقا در همه سفرها بر ايشان وارد شده و كنار عائله ايشان سكونت مىنمايند .
خودشان در اين باره ميفرمايند : « معلوم است كه منزل حقيقى ما و ورود و خروج ما در كربلا منزل حدّاد است . چون روابط بقدرى صميم و پاك است كه ايشان بنده را فرزند خود ميدانند ، و فرزندانشان با حقير معامله برادرى مىكنند . امّا حقير نه تنها خود را فرزند نميدانم زيرا نه جسما و نه روحا فرزند نيستم ، بلكه در اينجا اگر بحقّ كلمه ، جملهاى صحيح را بخواهيم پيدا كنيم جمله خانه زاد است . آرى غلامزادهاى است كه در اين منزل تولّد يافته ، و به دستگيرى و كرامت حضرتش حيات نوين گرفته است . حضرت آقاى حدّاد پدر واقعى بنده بود ؛ و در تمام مسافرتها ، ورود و خروج ما در منزل ايشان ، ورود و خروج اهل خانه بود . « 1 » »
ارشادات راهگشا
از خصوصيّات قابل توجّه و درس گرفتنى حضرت آقا در معاشرت با مرحوم حدّاد سؤالهاى بجا و دقيق از محضر استاد است كه ايشان نيز به لحاظ قابليّت خاصّ آقا جوابهاى بسيار مفيد و ارزشمندى را عنايت ميفرمودند كه به نمونهاى از آنها اشاره مىكنيم :
« روزى حقير از ايشان بطور گلايه و شكوه سؤال كردم : مگر در دعا نمىخوانيم : بِكُمْ يُجْبَرُ الْمَهِيضُ وَ يُشْفَى الْمَرِيضُ ( بواسطه شماست كه استخوان شكسته التيام مىپذيرد و مريض شفا مىيابد . ) ؟ و در صورتى كه اين خطاب با أئمّه عليهم السّلام صادق باشد ، چرا أولياى خدا - و مقصودم خود
هامش
( 1 ) « روح مجرّد » ، ص 78