تخطي إلى المحتوى الرئيسي

آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 360

مساهمون:

ص٣٦٠
ضميمه نمائيم دو سال تمام خواهد شد « 1 » » . با وجود اينكه حضرت آقا نسبت به تمامى اساتيدشان از محبّت و شور خاصّى برخوردار بودند ولى عشق و وله ايشان نسبت به حضرت آقاى حدّاد آتش ديگرى دارد و ارتباط روحى اين دو بزرگوار به گونه‌اى ديگر است . شايد سرّ اين مسأله در اين نكته نهفته باشد كه مرحوم حدّاد از لحاظ درجات معنوى و مدارج توحيدى و وصول به أعلى مراتب فناء فى الله و بقاء بالله و رسيدن به فعليّت تامّه نسبت به سائر اولياء الهى برترى داشته و در افق ديگرى متمكّن بودند كه آقا خود در ضمن تعابيرشان به اين حقيقت اشاره فرموده‌اند :

عظمت و اوج مراتب عرفانى و توحيدى حضرت حدّاد

« حضرت آقاى حاج سيّد هاشم در افق ديگرى زندگى مىنمود ؛ و اگر بخواهيم تعبير صحيحى را أدا كنيم در لا افُق زندگى ميكرد . آنجا كه از تعيّن برون جسته ، و از اسم و صفت گذشته ، و جامع جميع اسماء و صفات حضرت حقّ متعال به نحو اتمّ و اكمل ، و مورد تجلّيات ذاتيّه وَحدانيّه قهّاريّه ، أسفار أربعه را تماماً طىّ نموده ، و به مقام انسان كامل رسيده بود . هيچ يك از قوا و استعدادات در جميع منازل و مراحل سلوكى از ملكوت أسفل و ملكوت أعلى ، و پيمودن و گردش كردن در أدوار عالم لاهوت نبود ، مگر آنكه در وجود گرانقدرش به فعليّت رسيده بود . حاج سيّد هاشم انسانى بود با فعليّت تامّه در تمام زوايا و نواحى حيات معنوى . براى وى زندگى و مرگ ، مرض و صحّت ، فقر و غنا ، ديدن صُوَر معنوى و يا عدم آن ، بهشت و دوزخ ، على السّويّه بود . او مرد خدا بود . تمام نسبت‌ها
هامش
( 1 ) « روح مجرّد » ، ص 135