« اينجانب در ربيع الثّانى سنه 1377 هجرى قمرى كه از نجف اشرف به طهران مراجعت نمودم ، محلّ كار علمى و نماز جماعت و سخنرانىها و مواعظ و تدريس و بيان مسائل و أحكام و تفسير قرآن كريم را در مسجد قائم خيابان سعدى قرار دادم . و اين مسجدى بود كه در زمان حيات مرحوم والد ساخته شده بود و خود ايشان در آنجا تا آخر نماز ميخواندند و بيان مسائل و أحكام و تفسير مىنمودند ، رحمة الله عليه رحمةً واسعةً .
اينجانب هم مانند مرحوم پدر ، در مسجد هر شب بعد از فريضه عشاء مقدارى از تفسير قرآن ، و در شبهاى جمعه دعاى كميل ، و در شبهاى سه شنبه قرائت قرآن دوره و تجويد بود .
در ماههاى رمضان نيز بين نماز ظهر و عصر مقدار نيم ساعت بيان مسائل ضرورى و لازم ، و پس از نماز عصر خودم منبر مىرفتم ، و منبر هم طول مىكشيد ، يك ساعت و نيم تا دو ساعت ربع كم .
و در شبهاى اعياد و مواليد مانند شبهاى نيمه شعبان و غدير و ميلاد حضرت رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم و ميلاد حضرت أمير المؤمنين و حضرت سيّد الشّهداء و بعثت رسول خدا و ميلاد حضرت امام حسن مجتبى عليهم السّلام جشن ميگرفتيم و غالباً خودم منبر مىرفتم و سخن مىگفتم . و بالأخص در شبهاى نيمه شعبان و غدير و ميلاد رسول الله و مبعث علاوه بر سخنرانيهاى زنده از تاريخ اسلام و سيره و نهج آن بزرگواران و آشنا نمودن مردم را با وضع و موقعيّت آن زمانها ، و از طليعه ظهور حضرت بقيّة الله الأعظم حجّة بن الحسن العسكرى عجَّل اللهُ فرجَه الشّريف براى تهيّه زمينه مساعد براى ظهور دولتش ، مردم را به تقوى و عمل خير و پاسدارى از قرآن كريم و امر به معروف و نهى از منكر و تشكيل حكومت اسلام و پياده كردن احكام قرآن ؛ و مفاسد و قبائح كردار زشت و خلاف دين و مبارزه با بيداد و كاخ ظلم و
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 313
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٣١٣