حسّاس و دقيق بودند كه بازتاب منفى نداشته باشد ، مخصوصا اعلاميّههاى مرحوم آية الله خمينى كه در سطح وسيعى پخش مىشد و بيش از ديگران مطرح بود . فلذا در اين زمينه نيز دقيق و پىگير بودند و با نامههاى مفصّل يا گفتگوى حضورى با ايشان ، موارد لازم را متذكّر مىشدند كه خودشان به چند مورد ، من جمله در مورد تعابيرى كه راجع به زنان به كار مىرود و ديگر راجع به به كار بردن لفظ روحانيّون اشاره ميفرمايند .
البتّه اين گفت و شنودها و تبادل آراء بين ايشان و رهبر فقيد انقلاب رحمة الله عليه فراوان بوده و نحوه ارتباط هم بخاطر شرائط سخت آن روز و خفقان حاكم ، دشوار ، ولى بهر صورت اين ارتباطها برقرار بوده كه حضرت آقا به گوشههائى از آن اشاره ميفرمايند كه حاوى أسرارى است :
« البتّه موضوعات خيلى زياد است ، بيش از اينهاست . ما در اوّل كه براى ايشان كاغذ مىنوشتيم بوسيلهء پست مىفرستاديم ؛ بعد ديديم كه پست خطر دارد ، لذا وقتى كاغذ مىنوشتيم به وسيله افرادى از همين رفقاى خودمان آن را مىرسانديم دست ايشان . و ايشان هم به كاغذهاى ما يك عنايت خاصّى داشتند ، مطالعه ميكردند ، و جواب را هم مىنوشتند .
و بعد به جائى رسيد كه ديگر نوشتن كاغذ هم بر بنده خطرى شد . يعنى اگر يكى از اين كاغذها بدست كسى مىافتاد عواقب خيلى وخيمى داشت . لذا من اين كاغذهائى كه مىنوشتم ميدادم ماشين ميكردند ، با امضاى مستعارى كه بين بنده و بين ايشان بود و هيچكس هم نميدانست ؛ فقط يك كاغذ ماشين كرده بدست ايشان مىرسيد . يادم مىآيد يك مرتبه يك كاغذى نوشتم كه 4 - 5 صفحه شد و آن را داديم آقاى آقا سيّد عبد الصّاحب ( سيّد على اكبر حسينى ) . . . ايشان كاغذهاى ما را ماشين ميكردند و براى ايشان مىفرستادند . »
مرحوم آية الله خمينى هم روى اين ارتباطات خيلى دقيق و حسّاس بودند .
آيت نور (يادنامه عارف بالله حضرت علامه آية الله حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى) — صفحة 286
مساهمون: جمعى از فضلا
ص٢٨٦