و پس از مطالعه نامههاى ايشان به گونهاى عمل ميكردند كه هيچ ردّ پايى از آقا در ميان نباشد . چرا كه آقا مثل آية الله خمينى مصونيّت مرجعيّتى نداشتند و با بر ملا شدن مطلب به راحتى با ايشان برخورد خشن مىشد و پىگيرى مبارزات نيمه كاره مىماند . ايشان از اين حسّاسيّت آية الله خمينى چنين خبر ميدهند :
« مرحوم حاج آقا مصطفى خمينى براى بعضى از دوستان ما در نجف اشرف گفته بودند : پدرم در قم هر وقت در ميان نوشتهها كاغذهاى فلان كس را مىيافت با دست خود امضاى زير آن را پاره ميكرد كه اگر احيانا بدست دستگاه و سازمان برسد خطرى را ايجاد نكند »
استمرار نهضت و تداوم همكارىها
بارى ، حركت علماء در قضيّه انجمنهاى ايالتى و ولايتى موفّق و پيروز مىشود و دولت عقب نشينى مىكند و لغو مصوّبه خود را إعلام ميدارد و جشن پيروزى برگزار مىشود . و رهبر انقلاب رسما در سخنرانى خود در تاريخ رجب 1382 ( مطابق با 11 / 9 / 1341 شمسى ) كه به مناسبت آغاز دروس حوزه پس از پايان غائله داشتند ، ضمن تشريح مسائل و حوادث گذشته و انحصار حجّيّت در قوانين اسلام و لزوم حفظ هوشيارى نسبت به آينده ، با تشكّر از مردم و حوزهها ، اهانت به دولت را ممنوع و پايان ماجرا را إعلام و نصيحت نمودند كه : دچار غرور نشويد : « حقّ اينكه به دولت ناسزا گفته شود ، نيست . شما بزرگتر از اين هستيد كه حرفى كه مناسب شما نيست بزنيد . از امروز مشغول كار خودمان هستيم . . . از اين به بعد مشغول تحصيل باشيم كه از همه عبادات بزرگتر است إن كانَ القلبُ مُخلصًا ؛ باز اگر ديديم شيطانى از خارج متوجّه مملكت ما شد ، ما همين هستيم و دولت همان و ملّت همان . . . » « 1 »
هامش
( 1 ) « صحيفه نور » ج 1 ، ص 120 ؛ و « بررسى و تحليلى از نهضت امام خمينى » ج 1 ، ص 202