آنان استفاده مىشود كه سنّى مذهب بودهاند ، آنها اين معنى را تقيّةً ابراز مىنمودند و الّا آنها شيعه بودهاند . ابن فارض در آخر قصائدش تعريف از أبا بكر مىكند و علّت آن را پيرمردى قرار ميدهد ، و تعريف از عمر مىكند و علّت آن را كشف قرار ميدهد ، لكن چون تعريف از أمير المؤمنين عليه السّلام مىكند علّت آن را وصىّ بودن آن حضرت قرار ميدهد . و درست بواسطه اين تعريف ، تخريب خلفاى سابق را مىكند .
يكى از شاگردان مرحوم جلوه « 1 » استاد يگانه حكمت براى من نقل نمود كه مرحوم جلوه هر روز صبح كه بر منبر ميرفت مقدارى به محيى الدّين عربى بد مىگفت و به او دشنام داده لعن ميكرد . و اين عادت هميشگى مرحوم جلوه بود ؛ زيرا مىگفت كه محيى الدّين سنّى مذهب است .
يكروز كه مرحوم جلوه براى تدريس به منبر صعود نمود در اوّل صحبتش فرمود كه : مرحوم محيى الدّين شيعه بوده و سنّى مذهب نبوده . و مقدارى از منقبت و مدح او بيان نمود . ما همه شاگردان تعجّب نموديم كه چگونه استاد هر روز زبان دشنام به محيى الدّين گشوده و امروز بر عكس مدح و منقبت او را مىنمايد . در اين حال مرحوم جلوه فرمود : ديشب در خواب ديدم باغهاى بسيارى مملوّ از گل و رياحين و درختهاى بسيار لطيف ؛ گفتند : اينجا بهشت است و از منازل محيى الدّين است . بسيار تعجّب نمودم كه چگونه جاى
هامش
( 1 ) مرحوم جلوه در سال 1238 هجرى قمرى در احمد آباد هند به دنيا آمد ، و از محضر اساتيدى چون ميرزا حسين حكيم بهره برد ، و پس از پايان تحصيلات در اصفهان در سال 1273 به طهران آمد و پس از 41 سال تدريس و تربيت شاگردان در سال 1314 هجرى قمرى از دنيا رفت و در شهر رى در جوار مرحوم ابن بابويه به خاك سپرده شد . از ايشان كتبى همچون « رسالةٌ فى الكلّىّ و أقسامه » و « إثبات الحركة الجوهريّة » و حواشى بر « أسفار » بجا مانده است . ( « الكنى و الألقاب » ج 1 ، ص 49 و « مرآة الكتب » تبريزى ، ص 186 )