حوزه مباركه نجف اشرف شدند ، و با استفاده از اجتهاد و قدرت علمىاى كه در حوزه مقدّسه قم كسب كرده بودند براى انتخاب استاد به محك زدن دروس پرداختند ، و سرانجام درس آيات عظام آية الله حاج شيخ حسين حلّى و آية الله حاج سيّد أبو القاسم خوئى و آية الله حاج سيّد محمود شاهرودى را انتخاب نموده و سالها از محضر پر فيضشان بهرهها بردند . و بيش از همه نسبت به آية الله شيخ حسين حلّى مُعجِب بودند گرچه به همه احترام ميگذاشتند . اينك به گوشههائى از كلمات آقا در زمينه اساتيد و زندگى علمى دوره نجف ايشان نگاه مىكنيم .
آية الله حاج شيخ حسين حلّى
آية الله حاج شيخ حسين حلّى مرد علم و عمل بود . هم نكات دقيق علمى را به خوبى تشريح مىنمود و هم در مقام عمل دنيا گريز بود و قدمى بسوى رياست بر نميداشت ، و همين خصلتهاى چشمگير بود كه روح بلند حضرت آقا را مجذوب خود مىساخت . آقا ضمن تشريح مطلبى در مباحث ولايت فقيه به تناسب مقام ، مطلبى از مبحث ولايت فقيه استاد خود آية الله حلّى نقل مىكنند و سپس اشارهاى به شخصيّت ايشان مىنمايند و ابعاد علمى و عملى ، تقوا مدارى و دنياگريزى و تهذيب و خودسازى ايشان را مجسّم مىكنند كه دقّت در آن نشان دهنده روح دقيق و نكته سنج و قدرشناس آقاست . ميفرمايند :
« ايشان واقعا آيتى بود الهى ، و استوانه علم و تقوى و درايت ، و تحقيقا نمونه علّامه حلّى در وسعت علم و اطّلاع . و حقّا در فقه و اصول در نجف بىنظير بود ؛ بلكه وقتى من به نجف اشرف مشرّف شدم و در جميع بحثها تفحّص و تحقيق نمودم اگر مرحوم شيخ حسين حلّى نبود دو مرتبه براى ادامه