است ، در اصل احوط استحبابى است ليكن چون آن مجتهد ميخواهد از إبراز فتوى خوددارى كند و نمىخواهد خود را مسؤول عمل مردم نمايد لذا به نحو احوط وجوبى بيان مىكند كه مردم به ديگرى مراجعه كنند و او خود را از تحمّل مسؤوليّت خارج سازد . سپس فرمود : استاد ما مرحوم نائينى قدّس الله نفسَه يك مرتبه در بالاى منبرِ تدريس فرمود : يا أيّها الطّلّاب ! مرحوم حاج ملّا على كنى ( صاحب كتاب نفيس « قضاء » و معاصر شيخ انصارى و از أعلام شاگردان و شايد همرديف شيخ انصارى كه اوّل عالم و اوّل مجتهد طهران بود ، و اگر كسى بخواهد از علميّت او مطّلع بشود كتاب « قضاء » ايشان را ببيند ، « قضاء » حاج ملّا على كنى معروف است ) ايشان به طهران رفت و تمام علماى طهران كه در مقابل او خاضع و خاشع و به أعلميّت او اذعان داشتند نزد او آمده و تقاضا كردند كه شما متصدّى امور مردم باشيد و در امر قضا و مرافعات ، مردم به شما مراجعه كنند و شما نظر بدهيد و فصلِ خصومت نمائيد !
استاد ميفرمود : مرحوم حاج ملّا على كنى گفت : « من اين كار را نمىكنم زيرا من در اجتهاد خود شكّ دارم » تا اينكه پنجاه نفر از مجتهدين طهران و اطراف از كسانى كه ايشان آنها را مجتهد ميدانست خدمت ايشان آمده و بر اجتهادشان شهادت دادند ، آنوقت ايشان اين پيشنهاد را پذيرفت .
امّا شما جالسين و حاضرين در مجلس درس اگر پنجاه نفر از مجتهدين هم شهادت بدهند كه شما مجتهد نيستيد باز قبول نمىكنيد و ادّعاى اجتهاد مىكنيد .
نمونه هايى از قدرت اجتهادى و سعه تحقيقات مرحوم حلّى
اين مردِ با بصيرت در كوران تمام اين مسائل وارد بود و من تحقيقا نمىتوانم بگويم كه از نقطه نظر علمى ، شيخ حسين حلّى از علّامه حلّى كمتر بود . به اندازهاى اين مرد دقيق بود كه : مثلًا ما در نزد ايشان طهارت