سيّد الشّهداء عليه السّلام بيتوته كرده بوديم ، من منتظر اذان صبح بودم و ساعت دقيقى هم نداشتيم ، از حاج ملّا آقا جان سؤال كردم : صبح شده يا نه ؟ اشارهاى كرد و گفت :
ببين ملائكهء صبح پائين مىآيند و ملائكهء شب بالا مىروند ! ( 48 )
( 48 ) اين مطلب از چند طريق ديگر براى حقير بدين طريق نقل شده است كه : آن مرحوم در جواب گفت : مگر كورى ؟ نمىبينى كه ملائكهء شب بالا مىروند و ملائكهء صبح پائين مىآيند ؟ !
. . . . . . . . . . . . . . ص 130 :
. . . گفتم : [ مرحوم حجّة الإسلام آقاى حاج ميرزا تقى زرگرى ] به شما هم دستوراتى ( 49 ) براى تزكيهء روح و طىّ مقامات عاليهء انسانى داده بود يا خير ؟ گفت : بلى . . .
( 49 ) آيا دستور دادن ، به معناى استاد بودن نيست ؟ و در صورتى كه هر ذكر و وردى كه از غير معصومان رسيده است جائز نباشد ، پس چگونه ايشان بدين طريق دستور مىدادهاند ؟
. . . . . . . . . . . . . . ص 136 :
و نيز در آن دفترچه نوشته شده بود :
بسمه تعالى
يكى از شاگردان مرحوم حاج ميرزا على آقاى قاضى كه قدرى
سر الفتوح ناظر بر پرواز روح (ضميمه فقهاى حكيم) (فارسى) — صفحة 123
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٢٣