تخطي إلى المحتوى الرئيسي

رساله مودت (تفسير آيه قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى) (فارسى) — صفحة 245

مساهمون:

ص٢٤٥
مستجاب خواهى ديد . سوگند به خدا كه تا به حال من كسى را نيافتم كه جرأت كند و بتواند خود را با من براى چنين مباهله‌اى حاضر كند . » آرى ، در بعض اوقات كه طرف مقابل حاضر براى هيچ قِسم شنيدن سخن حق نيست و به خوبى خود حق را دريافته لكن حاضر براى تسليم و تبعيّت نيست ، و مىخواهد به هر وسيله‌اى كه بتواند فرار كند و شانهء خود را از تحمّل بار حقّ خالى كند و حرف خود را كه بر اساس خيالات باطله ، نفس امّاره براى او زينت داده است به كرسى بنشاند ؛ چاره‌اى جز مباهله نيست . عجيب است كه از بعضى از منكرين ولايت ائمّهء طاهرين نقل شده است كه گفته‌اند : آيه مودّت منسوخ است به آيه‌اى كه در سورهء سبأ نازل شده است :
قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ .
« 1 » و « 2 » و اين گفتار بسيار غريب است ؛ چون همه و همه قبول دارند كه وجوب مودّت به هر معنائى كه گرفته شود تا قيامت باقى است و اين از أحكام ضروريّهء اسلام است ، و در اين حال نسخ چه معنائى دارد ؟ علاوه آنكه اصلًا بين اين دو آيه تنافى نيست تا آنكه اوّلى منسوخ به آيه دوّم باشد ؛ چون آيه مودّت ميگويد : بگو من در ازاء رسالت هيچ مزدى نمىخواهم مگر مودّت به ذوى القربى را . و آيه وارده در سورهء سبأ ميگويد : آن اجرى كه من از شما خواستم و در سورهء شورى به عنوان مزد رسالت ، مودّت اهل بيت را بر شما واجب نمودم ، منافعش عائد بر شما خواهد بود و سودش به شما خواهد رسيد . چون آنها حجّتهاى بالغهء خدا هستند در ميان شما ، و نعمت‌هاى تامّ و
هامش
( 1 ) - صدر آيه 47 ، از سورهء 34 : سبأ ( 2 ) - « الفصول المهمّة » ص 224