« اينها أفرادى هستند كه با وجود آنكه از جانب خدا إتمام حجّت شده و راه هدايت به آنها گوشزد شده است ، از خيالات باطله و هواهاى نفس امّارهء خود دست بر نمىدارند و تنها از آن پيروى مىكنند . »
علاوه بر اين ، بر فرض آنكه از تمام اين مطالب صرف نظر كنيم و بر فرض آنكه بگوئيم آيه مودّت در مكّه نازل شده باشد ، چه مانعى دارد كه اين آيه مباركه شامل حسنين عليهماا لسّلام بگردد ، گرچه آنها بعداً در مدينه متولّد گردند ؛ چون مودّت به ذوى القربى اختصاصى به خصوص آن أفرادى كه در زمان نزول آيه حيات داشته باشند ندارد ، بلكه هر كس داراى اين عنوان باشد آيه شامل او ميگردد .
بنابراين مصداق آيه مودّت در زمان رسول خدا در مكّه ، أميرالمؤمنين و فاطمهء زهراء بودهاند و در مدينهء منوّره حسنين عليهما السّلام نيز مصداق آيه قرار گرفته و سپس هر يك از ائمّهء إثنا عشر عليهم السّلام مصداق براى اين عنوان قرار مىگيرند . و كسى كه به لسان قرآن آشنا باشد ميداند كه مطالب قرآن كلّى است ، و به تدريج هر مصداقى از آن كلّى در خارج متحقّق گردد ، آن كلّى بر او منطبق خواهد شد . پيغمبر خدا در مكّهء مكرّمه وجوب مودّت ذوى القربى را بر امّت از طرف خدا قرائت كرده است ، چه ذوى القرباى موجود و چه ذوى القربائى كه بعداً بوجود بيايند .
مثل آنكه فرمود :
يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ .
« 1 » « خداوند به شما وصيّت مىكند دربارهء اولاد خود كه چنانچه از دنيا رفتيد هر پسر دو برابر سهميّهء دختر بردارد . » اين وصيّت اختصاص به أفراد آن زمان نسبت به خصوص پسرها و دخترهاى موجود در وقت نزول آيه ندارد ، بلكه تا روز قيامت
هامش
( 1 ) - صدر آيه 11 ، از سورهء 4 : النّسآء