است براى الّذين ؛ و بين صفت و موصوف فاصله نيست .
[ تنبيه دوّم : معوّذتين ، دو سوره از قرآن مىباشند ]
تنبيه دوّم : از طريق اهل بيت وارد است كه در مصحف ابن مسعود معوّذتين نبود ( معوّذتين با كسرهء واو عبارت است از دو سورهاى كه در آن تعويذ است :
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ،
و
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ .
) ابن مسعود مىگويد :
چون حسنين عليهما السّلام مريض شدند ، اين دو تعويذ را جبرائيل از آسمان آورد تا بر آنها بخوانند ، و بنويسند و بر آنها ببندند تا شفا يابند .
رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم آن دو نور ديده را بدين دو تعويذ ، تعويذ كرد ؛ بر آنها خواند و به آنها بست و آنها شفا يافتند . ولى آنچه در مصحف أمير المؤمنين عليه السّلام و سائر مصاحف و قرائات آمده است ، اينها دو سوره هستند از قرآن كه بر پيامبر نازل و جزء قرآن مىباشند ؛ و ختم قرآن بدون آنها ناقص است . و تعويذ رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم منافات با قرآنيّت آنها ندارد ؛ چرا كه ممكنست پيامبر اكرم به راهنمائى جبرائيل آنها را با اين دو سوره از قرآن تعويذ نموده باشند .
علّامهء حلّى در « تذكرة » مىفرمايد : « و المعوّذتان من القرءان ، يجوز أن يقرأ بهما . و لا اعتبار بإنكار ابن مسعود للشّبهة الدّاخلة عليه بأنّ النّبىّ صلّى الله عليه و آله و سلّم كان يعوّذ بهما الحسن و الحسين عليهما السّلام ؛ إذ لا منافاة ، بل القرءان صالح للتّعوّذ به لشرفه و بركته .
و قال الصّادق عليه السّلام : اقرأ المعوّذتين فى المكتوبة . و صلّى المغرب فقرأهما فيها . » « 1 » « دو سورهء معوّذه از قرآن مىباشند ؛ و جائز است آن دو را در نماز خواند .
و اعتنائى به انكار ابن مسعود نبايد نمود بواسطهء شبههاى كه پيدا كرده بود به
هامش
( 1 ) - « تذكرة الفقهاء » طبع سنگى ، كتاب الصّلاة ، البحث الرّابع فى القراءة