قرآن كتاب تربيت و ادب است . از سبّ و شتم نمودن منع كرده است . و حتّى مىفرمايد : از سبّ و شتم آلهه و بتها و خدايان مشركين پرهيز كنيد ؛ زيرا كه عكس العمل آن موجب مىشود كه آنها خداوند متعال را جاهلانه سبّ كنند .
هامش
- و در آيه 154 ، از سورهء 3 : آل عمران فرموده است :وَ طائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجاهِلِيَّةِ .« و در گيرودار جنگ ، گروهى از مسلمانان حفظ جان خود را مورد اهمّيّت قرار دادند و مانند گمان جاهلى به خداوند گمان غير حقّ بردند . » و در آيه 50 ، از سورهء 5 : المائدة مىفرمايد :أَ فَحُكْمَ الْجاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُكْماً لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ .« آيا ايشان احكام زمان جاهليّت را جستجو مىكنند ؟ پس كيست كه حكمش نيكوتر از حكم خدا باشد براى مردمى كه صاحب يقين هستند ؟ » بر همين اساس است كه اسلام كنيهء أبو الحكم عمرو بن هشام بن مغيرهء مخزومى را أبو جهل گذارد . أبو جهل از سياستمداران مكّه و مرجع مراجعات مردم بود . مردى صاحب نفوذ و شخصيّت ملّى بود . امّا چون به خدا ايمان نياورد و استكبار و خود محورى و غرور طائفگى او را وادار به عناد و دشمنى و سرسختى و اذيّت رسول الله نمود ، در تاريخ به نام أبو جهل مكنّى گرديد ؛ يعنى پدر جهل و منبع و سرچشمه نادانى .
محدّث قمّى در « الكنى و الألقاب » ج 1 ، ص 37 و 38 ؛ و در « هديّة الأحباب » طبع سنگى ، ص 9 و 10 آورده است كه أبو جهل از شديدترين دشمنان رسول اكرم بود ، و در جنگ در حال كفر كشته شد . و كثرت ايذاء و آزارهاى او به رسول خدا معروف است .
رسول خدا دربارهء او فرمود : سركشى اين مرد بر خداوند عزّ و جلّ شديدتر است از فرعون .
زيرا فرعون چون يقين به مردن كرد خدا را به يگانگى ياد كرد ، امّا اين مرد چون يقين به مردن كرد ، نام لات و عزّى بر زبان آورد .
عموى أبو جهل ، وليد بن مغيره است كه شيخى بزرگ و مجرّب و از زيركان عرب بود كه در خصومتها براى حلّ نزاع به او رجوع مىنمودند . او پيامبر را ساحر خواند و يكى از پنج نفر مستهزئين به رسول الله است . او همانست كه آيه :ذَرْنِي وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِيداًتا اين آيهعَلَيْها تِسْعَةَ عَشَرَدربارهء او نازل شد . فرزند او خالد بن وليد است كه فتّاك بوده و شرح حال او در تاريخ اسلام مفصّلا آمده است .