أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ .
« 1 » « آگاه باش كه لعنت خدا بر ستمكاران است ! » از اين گذشته ، لعنت خداوند بر آنان كه رسولش را اذيّت مىكنند ، در قرآن مجيد صريحا وارد است :
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً .
« 2 » « تحقيقا كسانى كه خدا و رسولش را اذيّت مىكنند ، خداوند آنها را در دنيا و آخرت لعنت نموده است ؛ و از براى آنها عذابى ذلّت آفرين مقدّر و مهيّا كرده است . » و در صحاح اهل سنّت و كتب معتبرهء شيعه با سندهاى مستفيضه آمده است كه : آزار و اذيّت ذريّهء رسول خدا و اهل بيت آن حضرت ، عينا به مثابهء آزار و اذيّت خود رسول خداست .
و مىدانيم كه حجّيّت سنّت معتبره ، در حكم حجّيّت قرآن و در مرتبهء قدرت و قوّت آنست .
علىهذا چون آيه فوق را كه نصّ در جواز لعن آزاردهندهء رسول خداست ، با سنّت معتبره كه اهل بيت او و ذريّهء او را ( همچون اصحاب كساء ) مثل نفس پيامبر مىشمرد و آزارشان را آزار رسول الله مىداند ضميمه كنيم ، نتيجه جواز لعن آزاردهندگان آل محمّد عليهم السّلام مىشود .
آيه قرآن كبراى مسئله ، و سنّت معتبره صغراى مسئله ، و جواز لعن بر اعداء نتيجهء اين قياس است .
هامش
( 1 ) آيه 18 ، از سورهء 11 : هود
( 2 ) آيه 57 ، از سورهء 33 : الأحزاب