[ ظهور روح محبّت و و داد در آيات قرآن كريم ]
قرآن كريم بقدرى با روح محبّت و و داد و دلسوزى و همراهى با جميع خلق خدا عمل مىكند كه حتّى راجع به مشركين مىفرمايد :
وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ .
« 1 » « و اگر يك نفر از مشركين به تو پناه آورد ، او را پناه ده تا كلام خدا را بشنود ؛ و سپس وى را به محلّ امن و آرامش نفسانى او برسان . اين به جهت آنست كه ايشان گروهى هستند كه نمىدانند . » يعنى وى را دلالت كن به خدا و معاد و عقائد حقّه و ولايت كه نفسش در آنجا تسكين مىيابد و آرامش مىپذيرد . آنجا مأمن اوست ؛ محلّ سكون خاطر و اطمينان قلب اوست .
و اين آيه از بدايع آيات قرآن مجيد است كه نهايت درجهء استوارى و متانت و اخلاق و ايصال به مقصد و غايت مقصد رسالت ، در اين چند كلمهء كوتاه به كار رفته است . لفظ أجره ، و يسمع كلام الله ، و أبلغه ، و مأمنه هر كدام به تنهائى حاوى مطالبى عميق و درسهائى از حكمت رشيق است .
بارى چون قرآن كريم فقط روشنگر اصول مطالب و عقائد و احكام است ، طبعا توضيح و شرح و تفسير و تفصيل آن به سنّت محوّل شده است .
يعنى خود قرآن كريم ، گفتار و امر و نهى و بيان و عمل رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم را حجّت قرار داده است . به آيات زير توجّه شود :
ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا .
« 2 » « آنچه را كه پيغمبر به شما مىدهد بگيريد ؛ و از آنچه نهى مىكند اجتناب
هامش
( 1 ) - آيه 6 ، از سورهء 9 : التّوبة
( 2 ) - آيه 7 ، از سورهء 59 : الحشر