مؤمنين ، با ايمان و عمل صالح كه در آنها ايجاد ثبات مىكند ، و با جهاد با نفس در راه خدا پيوسته نفس خود را پرورش مىدهند و تقويت مىكنند . و با رياضتهاى مشروع ، قدرتمند و توانا مىسازند ، تا بتوانند در برابر لقاء جمال حضرت ربّ ودود ، تاب و تحمّل بياورند . و يا در برابر تجلّيات جلال ، البتّه در مرتبه و مرحلهء اسماء و صفات ، ايستادگى كنند . و از عوالم مادّه و شهوت و حجابهاى ظلمانيّه عبور كنند . و سپس از حجابهاى نورانيّه و تابش انوار ملكوتى عبور كنند . و سپس از تجلّى اسماء و صفات كلّيّه بهرمند شده ، به مقام فناء در ذات نائل آيند .
[ معنى « ضَلالٍ » *
در قرآن كريم ]
عبارت ضلال مىرساند كه : آنها قبل از وصول به مقصد ، بواسطهء كوچكى و كوتاهى ظرفيّت وجوديشان گم مىشوند . و بنابراين در عوالم بالاتر ، اسما و رسما وجود ندارند ؛ و اثرى و نشانهاى از آنان نمىتوان يافت .
البتّه معلوم است كه اين گمشدگى در نفوس آنهاست ، نه در امر طبيعت و مادّه و بدن . چه بسا آنها با بدن زندهاند و قوّت و شوكت دارند ؛ امّا از جهت نفس تا مرحلهاى رفته و ديگر توقّف نمودهاند . اينها در مراحل بالاتر از آن گماند .
[ تعابير قرآن دربارهء نزول عذاب ]
قرآن مجيد مىفرمايد : ما چنان متمرّدين را گم مىكنيم كه اگر كسى بخواهد مختصر اثرى هم از آنها بيابد ، قادر نيست .
در قرآن مجيد دو تعبير مختلف از نزول عذاب دارد كه بسيار مهمّ است :
يكى آنكه عذاب را به گونهاى وارد مىسازيم كه گويا اصلا آنان در آنجا نبودهاند .
دوّم آنكه آنها را از « اثر » تبديل به « خبر » مىنمائيم .
تعبير اوّل در دو جا ، و در سورهء هود است :
اوّل : دربارهء قوم ثمود كه ناقهء صالح على نبيّنا و آله و عليه السّلام را پى كردند . و آن آيه اينست :