تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نور ملكوت قرآن از قسمت أنوار الملكوت (فارسى) — صفحة 249

مساهمون:

ص٢٤٩
بطور مسلّم ، لغت عربى زبانى است نيرومند و پهناور كه مىتواند مقاصد درونى انسان را به روشن‌ترين و دقيق‌ترين وجهى ادا كند ؛ و در اين خصوص هيچ زبانى به پايهء زبان عربى نمىرسد . تاريخ گواه است كه عربهاى جاهليّت ( پيش از اسلام ) كه اغلب چادرنشين و از رسوم مدنيّت بىبهره و از بيشتر مزاياى زندگى كاملا محروم بوده‌اند ، در قدرت بيان و بلاغت كلام ، موقع و مقام بزرگى داشته‌اند ؛ چنان كه
هامش
- ما ترك سعد بطريق نيكو امر و مقدّر فرما ! » اى زن ، هنوز به من دربارهء ارثيّه آيه‌اى فرودنيامده است . و چون من به مدينه برگشتم ، تو به نزد من بيا ! جابر بن عبد الله كه راوى روايت است مىگويد : چون رسول خدا به مدينه بازگشت ، در خانهء خود نشست و ما هم با او نشستيم . ناگاه ، حال پيامبر تغيير كرد و چهره‌اش متغيّر شد و شدّت و تعب در او مشهود شد كه ما دانستيم كه مىخواهد وحى بر او نازل شود . سپس اين حال آرام شد و از جبين رسول خدا دانه‌هاى عرق همچون دانه‌هاى مرواريد مىريخت ، و فرمود : برويد و زن سعد را بياوريد ! أبو مسعود عقبة بن عمرو رفت او را بياورد . و آن زن ، زن متفكّر و زرنگى بود . رسول خدا به او گفت : عموى بچّه‌هايت كجاست ؟ ! گفت : در منزلش . رسول خدا فرمود : او را به نزد من بخوان ! آنگاه فرمود : بنشين ! و مردى را فرستاد تا با حالت دويدن برود و او را بياورد . و او را كه بلحارث بن خزرج بود و در راه خسته شده بود ، آورد . رسول خدا به او گفت : دو ثلث از ما ترك برادرت را به دختران برادرت بده ! زن سعد به‌طورى صداى تكبيرش بلند شد كه اهل مسجد شنيدند . باز رسول الله فرمود : و يك‌هشتم از ما ترك را به زن برادرت بده ! و خودت ميدانى با بقيّهء اموال . و در آن روز براى حمل ، ارث معيّن نشده بود . ما اين داستان را كه بسيار مفصّل و شيرين است در اينجا بطور مختصر آورديم . و آيه اوّل كه در آن ارث دختران را دو ثلث از مال معيّن كرده است اينست :يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ فَإِنْ كُنَّ نِساءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثا ما تَرَكَ .و آيه بعدى كه در آن ارث زوجه معيّن شده است اينست :وَ لَهُنَّ الرُّبُعُ مِمَّا تَرَكْتُمْ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ وَلَدٌ فَإِنْ كانَ لَكُمْ وَلَدٌ فَلَهُنَّ الثُّمُنُ مِمَّا تَرَكْتُمْ مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ تُوصُونَ بِها أَوْ دَيْنٍ .