مرحوم محدّث قمّى كه خود در ضبط و ثبت و نقل و دقّت در حديث و تاريخ خرّيت فنّ و از نوادر ذى قيمت معاصرين ما به شمار مىرفت ، خود در ابتداى كتاب شريف خود : « نفس المهموم فى مقتل مصيبة أبى عبد الله الحسين المظلوم عليه السّلام » گويد :
« هرگاه خواستند از اين كتاب ، فايده يا مطلبى نقل كنند ، بلا واسطهء نقل از آن كتاب ، منقول ننمايند ؛ بلكه اسم اين كتاب را در اوّل آن ببرند ، و ذكر كنند كه از « نفس المهموم » نقل شده . چه آنكه من دوست دارم كه اين كتاب شريف در جزء مقاتل محسوب شود . و اهل منابر اين داعى را در نظر داشته باشند ، و از دعا فراموشم نفرمايند .
على أنّه قد وصل عن السّلف قديما : أنّ استراق الفوائد عند اولى الكمال أفظع من استراق ذخائر المال . و غيرتهم على بنات الأفكار كغيرتهم على البنات الأبكار . و من كذب كذّب ؛ و من سرق عذّب . « 1 » « علاوه بر اين از بزرگان گذشتگان ما از قديم الأيّام اينطور رسيده است كه : در نزد صاحبان كمال دزدى كردن نتائج فكرى بشر ، و آنها را به خود نسبت دادن ، زشتتر است از دزدى كردن ذخيرههاى مال . و غيرت و حميّت بزرگان با شرافت بر دختران بكر فكر ، و انديشههاى بديع دانش و علم ، مانند غيرت و حميّت بر حفظ دختران بكر مىباشد . و كسى كه به دروغ مطلبى را از ديگرى گرفته ، به خود نسبت بدهد ، دروغش آشكارا خواهد شد ؛ و كسى كه دزدى كند مورد عقوبت قرار خواهد گرفت . » » استاد فقه و اصول ما در نجف اشرف ، حضرت شيخ الفقهاء و المجتهدين ، علّامهء ثانى : آية الله العظمى شيخ حسين حلّى أعلى الله تعالى
هامش
( 1 ) « نفس المهموم » طبع اسلاميّه ، ص 1