« اگر ما اين قرآن ( عظيم الشّأن و رفيع المنزله ) را بر كوهى فرودآورده بوديم ، هرآينه مىديدى كه آن به حالت انكسار و ذلّت درآمده و از خشيت خداوند مىشكافت و متلاشى مىشد . و اين مثالها را ما براى مردم مىزنيم ، به اميد آنكه ايشان تفكّر كنند ( و به عظمت و جلالت آن پى برند ) . » هر چيز سخت و غير قابل انكسارى را به سنگ مثال مىزنند . خداوند مىفرمايد : اين كلام الهى با اين عظمت و ابّهت و جلالتش را ما بر انسان نازل نموديم ، و نفس و روح او بايد به درجهء اعلا و اكمل ، آن را بپذيرد و قبول نمايد و در برابر آن خاشع و ذليل گردد ، زيرا اگر آن را بر كوه فرستاده بوديم آن را در هم مىشكست و از هم مىشكافت .
اينك بايد ديد آنان كه قرآن را نمىپذيرند و بجان و دل نمىگيرند ، نفوسشان از سنگ سختتر است .
[ مضامين عاليهء دعاى سيّد الشّهداء عليه السّلام در روز عرفه ]
معلّم و متحقّق به حقيقت قرآن حضرت أبا عبد الله الحسين سيّد الشّهداء عليه السّلام در دعاى عرفه در سرزمين عرفات عرضه مىدارد :
پروردگارا ! منظور و هدف تو از آفرينش من اينست كه تو را در هر موجودى بشناسم ؛ و در هيچيك از آنها تو از ديدگان من پنهان نباشى ! إلهى ! علمت باختلاف الآثار و تنقّلات الأطوار ، أنّ مرادك منّى أن تتعرّف إلىّ فى كلّ شىء حتّى لا أجهلك فى شىء ! « خداوندا ! من بواسطهء اختلاف آثار و پديدههاى جهان ، و تغييرات و دگرگونيهاى حالات آن ، دانستم و يقين كردم كه مراد و مقصود تو از من اينست كه : تو خودت را در هر چيزى به من بنمايانى و نشان دهى بهطورىكه چيزى پيدا نشود كه من تو را در آن نيابم ! » تا آنكه مىگويد :
إلهى ! تردّدى فى الآثار يوجب بعد المزار ، فاجمعنى عليك