آنگاه ايشان در بند د نيز تأييدا و تأكيدا بر گفتارشان گفتهاند : اگر مفهوم كلمهء العلمين بواسطهء محلّى به لام بودن ، آن را وسيعتر ساخته و بخواهيم ناظر به تمام دورهء بشريّت بدانيم ، آيا مىتوانيم منكر شويم كه نوح و هريك از پيغمبران آل ابراهيم و آل عمران ، در زمان خودشان از ميان قوم خود كه جسما مثل او بودند برگزيده و انتخاب شدهاند ؟ ! پس چون اينچنين باشد ؛ چگونه براى آدم در اين آيه كه در رديف سائر انبياء نام برده شده و اختصاص و استثنائى براى او ذكر نگرديده ، دريافت ديگر داشته باشيم ؟ و او را مخلوق از غير پدر و مادر دانسته و اصطفاى او را از ميان انسانهائى كه بعد مىآيند بدانيم ؟ ! « 1 » جواب آنست كه : ما در قرآن مجيد ، از غير پدر و مادر مخلوق بودن آدم را از آيه اصطفاء :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ .
« 2 » كه استفاده نكردهايم . اين معنى و متكفّل اثبات آن ، آيات ديگر است كه مفصّلا ذكر شد ؛ مانند آيه :
إِنَّ مَثَلَ عِيسى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
. « 3 » و امّا معناى اصطفاء در اين آيه اصطفاء ، نسبت به همهء مذكورين يعنى آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران يكسان است . و آن همان برگزيدگى و
هامش
( 1 ) - همان مصدر ، ص 196
( 2 ) - آيه 33 ، از سورهء 3 : آل عمران
( 3 ) - آيه 59 ، از سورهء 3 : آل عمران