نخواهد بود ؛ هر كه و هر چه باشد كوچك است . »
وَ إنَّ أَحَقَّ مَنْ كَانَ كَذَلِكَ لَمَنْ عَظُمَتْ نِعْمَةُ اللَهِ عَلَيْهِ ، وَ لَطُفَ إحْسَانُهُ إلَيْهِ ؛ فَإنَّهُ لَمْ تَعْظُمْ نِعْمَةُ اللَهِ عَلَى أَحَدٍ إلَّا ازْدَادَ حَقُّ اللَهِ عَلَيْهِ عِظَمًا . « و أحقّ آن كسانى كه اينطورند ( يعنى حقيقترين و لائقترين كسى كه سزاوار است جلال پروردگار در قلب او عظيم بيايد ، و ما سواى او حقير و صغير جلوه كند ) آن كس است كه نعمت خدا بر او زياد باشد . اگر نعمت و إحسان و لطف خدا بر او زياد شده است ، آن فرد أحقّ أفرادى است كه بايد اين معنى را رعايت كند . زيرا نعمت خدا بر أحدى زياد نمىشود مگر اينكه حقّ خدا بر او عظيم مىشود . خدا به هر كس نعمت بيشترى بدهد بر او بيشتر حقّ دارد . حال كه نعمت معرفت داده و عظمت و جلال خود را در قلب او متوطّن كرده است ، موجب مىشود كه إنسان او را عظيم و ما سواى او را صغير ببيند ؛ و در مقابل وجود او هيچ موجودى را موجود نبيند و هيچ شأنى از شؤون را در مقابل پروردگار ذى شأن و ذى قيمت ننگرد » .
زشتترين حالات واليان ، محبّت فخر و تمجيد نزد مردم است
دوّم : وَ إنَّ مِنْ أَسْخَفِ حَالَاتِ الْوُلَاةِ عِنْدَ صَالِحِ النَّاسِ أَنْ يُظَنَّ بِهِمْ حُبُّ الْفَخْرِ ، وَ يُوضَعَ أَمْرُهُمْ عَلَى الْكِبْرِ . وَ قَدْ كَرِهْتُ أَنْ يَكُونَ جَالَ فِى ظَنِّكُمْ أَنِّى أُحِبُّ الإطْرَآءَ وَ اسْتِمَاعَ الثَّنَآء ؛ وَ لَسْتُ بِحَمْدِ اللهِ كَذَلِكَ . وَ لَوْ كُنْتُ أُحِبُّ أَنْ يُقَالَ ذَلِكَ لَتَرَكْتُهُ انْحِطَاطًا لِلَّهِ سُبْحَانَهُ عَنْ تَنَاوُلِ مَا هُوَ أَحَقُّ بِهِ مِنَ الْعَظَمَةِ وَ الْكِبْرِيَآء .
« سخيفترين و پستترين حالات واليان در نزد مردم اين است كه مردم صالح به آنها گمان ببرند كه اين واليان حبّ فخر دارند ؛ دوست دارند كه بر مردم افتخار كنند و أمر خودشان را بر أساس كبر قرار بدهند . ( اين بسيار زشت است ، أمّا نه در نزد عامّهء مردم ؛ عامّهء مردم چه بسا حبّ فخر و كبر را براى واليان أمر ممدوحى بشمارند ؛ بلكه زشت است عِنْدَ صَالِحِ النَّاسِ . مردمان صالح حبّ فخر را براى واليان سخيف مىدانند . بلكه از أسخف حال ولات مىدانند كه