گشودند ! خود و أربابانشان همه رفتند و به جهنّم سقوط كردند ، و مفاد آيه قرآن :
ضَعُفَ الطَّالِبُ وَ الْمَطْلُوبُ
« 1 » واضح و مشهود شد .
إرسال پيغمبران براى خارج كردن ذمّه مردم است از زير بار يوغ متجاوزان
تمام زحمات پيغمبر و زحمات أولياء خدا و زحمات مجاهدين فى سبيل الله ، و خطبههاى أمير المؤمنين عليه السّلام براى اينست كه به إنسان بگويند : اى إنسان ! چرا خود را از إطاعت و از پيمان و ميثاقى كه بستهاى خارج نموده و در مقابل اين أفراد اعتبارى كه بر أصل توهّم ، خود را خدا مىدانند و آمر و ناهى مىپندارند و مملكتى را در زير قدمهاى خود تكان مىدهند ، سر تعظيم فرود مىآورى ؟ !
بدان اينها همه بيچارگانى هستند ضعيف ، بدبخت و گرفتار ؛ نه اينكه در اين جهت مانند تو هستند ، بلكه هزار درجه از تو پائين ترند ؛ زيرا تو لا أقلّ در بعضى از أوقات توفيق گفتن يك يا الله را دارى ، ولى آن بيچارگان آنقدر قلبشان بسته است كه حتّى يك يا الله هم نمىتوانند بگويند ! بنابراين چرا إنسان از آنان پيروى كند ؟
لِيُخْرِجَ عِبَادَهُ مِنْ عِبَادَةِ عِبَادِهِ إلَى عِبَادَتِهِ ؛ وَ مِنْ عُهُودِ عِبَادِهِ إلَى عُهُودِهِ ؛ وَ مِنْ طَاعَةِ عِبَادِهِ إلَى طَاعَتِهِ .
خداوند پيغمبر را برانگيخت تا اينكه همهء بندگان خود را ( نه تنها كسانى كه در شهر مكّه و مدينه هستند ، بلكه در تمام دنيا هر كسى كه عنوان عبد بر او صادق است ؛ هر إنسانى كه در شرق و غرب عالم نام عبد بر او إطلاق مىشود و جزء عباد الله است ) از طاعت بندگان ديگر خارج كرده و در تحت طاعت خود داخل نمايد .
وَ مِنْ وِلَايَةِ عِبَادِهِ إلَى وِلَايَتِهِ . و از ولايت ( يعنى از تحت نظر بودن ، و از سيطره و قدرت و نزديكى معنوى و هيمَنه و پاسدارى و صاحب اختيار و صاحب إراده بودن ) بندگانى مثل خودشان خارج كند و به آنان بگويد كه ولىّ
هامش
( 1 ) ذيل آيه 73 ، از سورهء 22 : الحجّ