اين مخروط بزرگ قرار دارد و تمام مسؤوليّتها هم به گردن اوست ! و اين مقامى است بسيار رفيع و جليل كه خداوند به دست چنين فردى سپرده است .
و از طرفى هم تمام وزر و و بال و سنگينى گناه امّت به گردن اوست ! اگر فى الجمله تخطّيئى كند ، خداوند او را به چنان عذابى مبتلا مىسازد كه هزاران هزار نفر از أفراد عادى را به آن عذاب گرفتار نمىكند . زيرا كه اگر يك لحظه و يك چشم بر هم زدنِ او باطل باشد ، آن باطل گسترش پيدا مىكند و مخروطى شكل پائين مىآيد و تمام أفراد امّت را مىگيرد .
أمّا اگر شخصى در گوشهاى از مملكت و در يكى از زاويههاى اين مخروط اشتباهى كند ، آن گناه اختصاص به خود او دارد ، و ديگر آن اشتباه از پائين به بالا سرايت نمىكند .
اين است مقام ولايت فقيه ، كه در روايات تا اين اندازه بر آن تأكيد شده است . و راه وصول به آن هم غير از أهل حلّ و عقد چيزى نيست . و اين إمامت و زعامت ، مقام بزرگى است كه نظام امّت به آن بستگى دارد .
نهج البلاغهء : وَ الإمَامَةَ نِظَامًا لِلامَّةِ ، وَ الطَّاعَةَ تَعْظِيمًا لِلإمَامَةِ
در يكى از حِكمى كه أمير المؤمنين عليه السّلام در « نهج البلاغهء » بيان فرمودهاند - طبق نسخهء ملّا فتح الله كاشانى و مطابق نسخهء شرح خوئى كه به قلم حاج ميرزا محمّد باقر كمرهاى است - عبارت را اينطور بيان كرده است : وَ الإمَامَةَ نِظَامًا لِلامَّةِ وَ الطَّاعَةَ تَعظِيمًا لِلإمَامَةِ . « 1 »
« خداوند إمامت را نظام براى امّت ، و إطاعت امتّ را تعظيم براى مقام إمامت قرار داده است . » يعنى براى اينكه امّت داراى نظام شود إمامت را جعل فرمود ؛ و اگر إمامت جعل نشده بود و مردم رئيس و إمامى نداشتند ( رئيس و إمامى كه مشخّصات او را خداوند بيان كرده و بر پيروى از او فرمان داده است )
هامش
( 1 ) « نهج البلاغهء » بخش حِكَم ، حكمت 252 ؛ و از طبع مصر با تعليقهء شيخ محمّد عبده ، ج 2 ، ص 191 . و در ضبط ايشان با عبارت : وَ الامَانَاتِ نِظَامًا لِلُامَّةِ وَ الطَّاعَةَ تَعْظِيمًا لِلإمَامَة آمده است .