و در آيه ديگر خداوند فرموده است :
وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى
. « 1 » « زنها بايد در خانهها متمكّن بوده ، استقرار داشته باشند ؛ و نبايستى مانند زينتهاى جاهليّت اولى ( زمان قبل از إسلام ) خود را تبرّج و زينت كنند و در محافل و مجالس رجال ظاهر شوند . »
آيا ممكن است بين اين دو مطلب جمع كنيم و بگوئيم : خداوند مىگويد : زنها بايد در بيوت مستقرّ باشند ؛ و از طرفى إشكال ندارد كه زنها بتوانند در مجالس مردها حاضر شوند و خود را نشان بدهند ؛ صدا بلند كنند ، خطبه بخوانند ، سخنرانى كنند ، تنازع ، تخاصم ، مجادله و مُحاجّه كنند ؟ !
اين امور براى كسى كه تصدّى امور عامّه را مىكند ضرورت دارد ؛ بخصوص اينكه أمر از امورى باشد كه احتياج به بحث و گفتگو داشته باشد . همين طور كه مىبينيم شأن مجلس شورى از همين قبيل است .
مفاد : وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ
اختصاص به أزواج رسول الله ندارد
اگر كسى بگويد : آيه :
وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ
مختصّ به زنهاى پيغمبر صلّى الله عليه و آله و سلّم است .
جواب مىگوييم : وجه اختصاص - بعد از اينكه ملاك فساد مشترك است بين زنهاى پيغمبر و سائر زنها - چيست ؟
آيا كسى ميتواند به زبان بياورد كه : أمر به عدم تبرّج و زينت و آمدن در مجالس مردان مختصّ زنان پيامبر است ، أمّا دربارهء سائر زنها اين أمر نيست ؟ و بگويد : تَبَرُّج بنحو تَبَرُّجِ الْجَاهِلِيَّةِ الاولى إشكال ندارد ؟ !
و همچنين است فقراتى كه قبل از اين آيه هست ، مثل :
فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ . . .
؛ كه بگوئيم : اين حكم اختصاص به زنهاى پيغمبر دارد ؛ اگر با صداى لطيف و نازك با مرد أجنبى گفتگو كنند إشكال دارد ، ولى براى سائر زنها و دخترها إشكال ندارد ! اگر زن پيغمبر سخن آرام و ملايم گويد و إيجاد
هامش
( 1 ) صدر آيه 33 ، از سورهء 33 : الاحزاب