مجرّدتر ميگردد ، و بهتر از زمان حيات به درد شما مىرسم و شما را در معارج و مدارج كمال بالا مىبرم . شما حقّ نداريد به احدى از اعاظم معنوى و روحى امّت من رجوع كنيد ! بلكه دعا كنيد تا من زودتر بميرم و تجرّدم افزون گردد ، تا بهتر و صافتر و پاكيزهتر شما را تربيت كنم !
شما را به خدا سوگند ! مگر مُفاد و مرجع آن گفتار غير از اين است ؟ ! مگر لُبّ و شكافتهء سخن عمر غير از اين بود ؟ !
عزيزم ! به أدلّهء فلسفيّه و براهين حِكَميّه و مشاهدات عينيّه و روايات و احاديث وارده ، ثابت است و قابل ترديد نيست كه تمام مردگان بدون استثناء پس از مرگ تجرّدشان بيشتر مىشود ، يعنى بيشتر در فناى توحيد در ذات متوغّل ميگردند ؛ و اين مستلزم انصراف از عالم طبيعت است ، و حتّى از عالم مثال و صورت .
به همين جهت برهان قطعى قائم بر لزوم امام زنده و مربّى زنده است تا روز قيامت . تا شما با مربّى زنده تماسّ نداشته باشيد و طبق دستورات وى رفتار ننمائيد ، و تا روز قيامت به انتظار آن بنشينيد كه روح حضرت موسى بن جعفر عليهما السّلام شما را تربيت كند ، دست خالى و حسرت زده و ندامت كشيده از دنيا ميرويد ! كال و ناپخته مىمانيد ! و ناخود آگاه در كام نفس امّاره و شيطان فروميرويد ! و مىپنداريد ترقّى كرده ايد ! امّا گرفتار عقوبت خداوندى در دنيا :
سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ
« 1 » خواهيد شد !
هامش
( 1 ) اين فقره از آيه مباركه ، در دو جاى قرآن است :
اوّل : آيه 44 ، از سورهء : 68 القلم :فَذَرْنِي وَ مَنْ يُكَذِّبُ بِهذَا الْحَدِيثِ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ. « پس واگذار مرا با آن كسى كه بدين كلام تكذيب مىنمايد ! ما رفته رفته بدون آنكه خودشان بفهمند ، آنان را از درجات پائين مىبريم . »
دوّم : آيه 182 ، از سورهء 7 : الاعراف :وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ