به هوش بودم و با اختيار در همه كار * ز من به عشوه گرى هوش و اختيار ببرد
كنون نه جان و نه دل دارم و نه عقل و نه هوش * چو عقل و هوش و دل و جان كه هر چهار ببرد
چو آمد او به ميان ، رفت مغربى ز ميان * چو او به كار در آمد مرا ز كار ببرد « 1 »
و از جمله اين اشعار را :
بيا كه كردهام از نقش غير ، آينه پاك * كه تا تو چهرهء خود را به دو كنى ادراك
اگر نظر نكنى سوى من در آينه كن * تو خود به مثل منى كى نظر كنى حاشاك
اگر چه آينهء روىِ جانفزاى تواند * همه عقول و نفوس و عناصر و افلاك
ولى ترا ننمايد به تو چنان كه توئى * مگر دل من مسكين و بى دل و غمناك
تمام چهرهء خود را به دو توانى ديد * كه هست مظهر تام لطيف و صافى و پاك
چرا گذر نكنى بر دلى كه از پاكى * إذا مَرَرْتَ بِهِ ما وَجَدْتَ فيهِ سِواكْ عَلَيْهْ
وَ لَوْ جَلَوْتَ عَلَى الْقَلْبِ ما جَلَوْتَ * لأَجْلِ قُرْبَتِهِ بَلْ لِانَّهُ مَجْلاكْ
هامش
( 1 ) همان مصدر ، ص 48