حَمِيمٍ * وَ ظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ * لا بارِدٍ وَ لا كَرِيمٍ .
إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُتْرَفِينَ * وَ كانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ * وَ كانُوا يَقُولُونَ أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ * أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ .
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ * لَمَجْمُوعُونَ
إِلى مِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ * ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ * لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ * فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ * فَشارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ * فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ .
هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ * نَحْنُ خَلَقْناكُمْ فَلَوْ لا تُصَدِّقُونَ
. « 1 »
« و اهل شقاوت كه نامهء عمل از جانب شقاوت و تيره بختى به آنها داده مىشود ! و اى پيغمبر تو نمىدانى چقدر تيره بخت و شقىّ و تاريك دل هستند آن اهل شقاوت ! پيوسته در معرض وزش بادهاى سمّى و مهلك ، و نوشيدن آبهاى داغ و تفته بسر مىبرند ؛ و در سايه اى از دود و دُخان آتش جهنّم كه هيچگاه خنك نشود ، و با تبدّل به نسيم ملائم ، خوشايند نگردد .
اينگونه عذاب به جهت آنست كه آنان در دنيا عادت و روششان اين بود كه در ناز و نعمت زياده روى مىكردند ، و نعمتها را در راه بُعد و دورى و غفلت و انصراف از خدا به كار مىبستند ، و بر گناه بزرگ و شرك و تجاوز اصرار مىورزيدند ، و در مقام ردّ و انكار پيامبران مىگفتند : آيا چون ما مُرديم و خاك شديم و به صورت
هامش
( 1 ) آيات 41 تا 57 ، از سورهء 56 : الواقعة