مىبرند . و اسم آن صندوق تَابُوت است ، و در آن تابوت شش نفر از پيشينيان و شش نفر از پسينيان هستند .
امّا آن شش نفر كه از پيشينيان هستند : يكى پسر آدم است كه برادر خود را كشت و نمرود است كه ابراهيم را در آتش افكند ، و فرعون موسى است ، و سامرى است كه گوساله را براى پرستش بنى اسرائيل معيّن كرد ، و آن كسى است كه دين موسى را به تَهَوُّد و يهوديّت مبدّل كرد ، و ديگر آن كسى است كه شريعت حضرت عيسى را به تنصُّر و نصرانيّت تبديل نمود .
و امّا آن شش نفر كه از پسينيان هستند اوّلى و دوّمى و سوّمى و چهارمى است ، و ديگر رئيس خوارج است ، و آخرين آنها ابن ملجم است .
وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ
، يعنى : آنكه در آن چاه مىافتد در آنجا غائب مىشود . « 1 »
آرى ! چون دل انسان به غير خدا مشغول شود ، پيوسته خاطرات شيطانى بر افكار او هجوم مىكنند ، و دائماً همّ و غمّ لا ينقطع به صورتها و شكلهاى گوناگون بر او حمله ور مىشود . و هر چه درجهء بُعد و دورى از خدا بيشتر باشد اين افكار و خيالات شديدتر ، و در قيامت به صورت شرارههاى آتش بيشترى خواهد بود .
قَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ : مَنْ أَصْبَحَ وَ أَكْبَرُ هَمِّهِ الدُّنْيَا ، أَلْزَمَ اللهُ قَلْبَهُ شُغْلًا لَا فَرَاغَ لَهُ مِنْهُ أَبَدًا ، وَ هَمّاً لَا يَنْقَطِعُ عَنْهُ أَبَدًا ، وَ أَمَلًا لَا يَبْلُغُ
هامش
( 1 ) « تفسير قمّى » ص 743 و 744