در « عقاب الاعمال » از ابن وليد از صفّار از محمّد بن حسين از محمّد بن عبد الله بن هِلال از عُقْبة بن خالد از مَيْسَر ، از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده است كه :
إنَّ فِى جَهَنَّمَ لَجَبَلًا يُقَالُ لَهُ : الصَّعْدَى ، وَ إنَّ فِى الصَّعْدَى لَوَادِياً يُقَالُ لَهُ : سَقَرُ ، وَ إنَّ فِى سَقَرَ لَجُبّاً يُقَالُ لَهُ : هَبْهَبُ ؛ كُلَّمَا كُشِفَ غِطَاءُ ذَلِكَ الْجُبِّ ضَجَّ أَهْلُ النَّارِ مِنْ حَرِّهِ ؛ وَ ذَلِكَ مَنَازِلُ الْجَبَّارِين . « 1 »
« در جهنّم كوهى است كه آن را صَعْدَى نامند ، و در صَعدَى يك بيابانى است كه آن را سَقَر گويند ، و در سَقَر چاهى است كه آن را هَبْهَب نامند ؛ و هر وقت روپوش و درِ آن چاه را برميدارند ، تمام اهل آتش از شدّت حرارت آن ناله و فرياد مىزنند ؛ و آن منزل مردم جبّار و متكبّر و زورگو و متعدّى است .
« تابوت » ، و عذاب حكّام جائر
و در « تفسير علىّ بن إبراهيم » در تفسير آيه :
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ
آورده است كه : فَلَق چاهى است در جهنّم كه تمام اهل دوزخ از شدّت حرارت آن چاه ، پناه مىبرند . اين چاه از خدا اجازه خواست كه تنفّس كند و خداوند به او اجازه داد ؛ همين كه تنفّس كرد تمام جهنّم را آتش زد . و در آن چاه ، صندوقى است از آتش ، و به قدرى سوزنده است كه اهل آن چاه از شدّت حرارت آن صندوق پناه
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » طبع كمپانى ، ج 3 ، ص 377 ؛ و طبع حروفى ، ج 8 ، ص 297 ؛ و در خود « عقاب الاعمال » طبع سنگى ، ص 43 ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت نموده است .