وَ اسْتَفْتَحُوا وَ خابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ * مِنْ وَرائِهِ جَهَنَّمُ وَ يُسْقى مِنْ ماءٍ صَدِيدٍ * يَتَجَرَّعُهُ وَ لا يَكادُ يُسِيغُهُ وَ يَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ وَ ما هُوَ بِمَيِّتٍ وَ مِنْ وَرائِهِ عَذابٌ غَلِيظٌ
. « 1 »
« ( چون پيامبران مرسل در برابر قوم خود كه - آنان را به استهزاء گرفتند و ايمان نياوردند و به آنها بيم تبعيد از شهر و بيرون كردن از دار و ديار را دادند - راهى نيافتند ، در اين حال ) آن پيامبران از خدا طلب يارى و نصرت كردند ، و در اين صورت يكايك از افراد گردنكش و معاند به خسران و زيان و تهى شدن از تمام سرمايههاى وجودى مبتلا شدند . و در دنبالهء آن جهنّم است ، و از آبى كه چون خون چركين و فلزّ گداخته است آشامانيده شوند . هر چه آن را جرعه جرعه بياشامند أبداً سيراب نشوند ، و هيچگاه آن آب براى آنان گوارا نباشد . و از طرفى مرگ و موت از هر سو بدانها روى آورد ولى آنها نمىميرند ، و از دنبالشان عذاب غليظ و سخت و درهم كوبنده اى است . »
إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى .
« 2 »
« حقّاً آن كسى كه به نزد پروردگار خود با حال جرم و جريمه آيد ، براى او جهنّم است كه در آن نه بميرد و نه زنده ماند . »
وَ كَفى بِجَهَنَّمَ سَعِيراً * إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا
هامش
( 1 ) آيات 15 تا 17 ، از سوره 14 : إبراهيم
( 2 ) آيه 74 ، از سورهء 20 : طه