عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ
. « 1 »
« آنان هستند كه دنيا و حيات و عيش پست و زندگى دانىِ آن را به سراى آخرت و نعمتهاى اصيل خريدند ، و بنابراين هيچگاه عذاب خدا براى آنان تخفيف نمىپذيرد ، و هيچگاه مورد نُصرت و كمك قرار نمىگيرند . »
و يك جا مىفرمايد :
أَ فَمَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى تَقْوى مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى شَفا جُرُفٍ هارٍ فَانْهارَ بِهِ فِي نارِ جَهَنَّمَ
. « 2 »
« آيا آن كسى كه بنيان و اساس خود را بر ميزان و بر محور تقواى خداوند و خشنودى او قرار داده است بهتر است يا آن كسى كه اساس و بنيان خود را در كنار مسيل و در لبهء پرتگاه رودخانه اى كه طغيان آب از زير ، آن را خالى كرده است قرار داده است ؟ پرتگاهى كه فرو ريزد و او را در آتش جهنّم داخل سازد . »
جهنّم ، ظهور و بروز حقيقت نفس امّاره است
و يك جا مىفرمايد :
وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَدْحُوراً
. « 3 »
« و با خداوند ( عزيز و قادر و متعال و حيات بخش و عليم و سميع و بصير ) خداى ديگرى را قرار مده ( هر چه باشد ؛ كوچك يا بزرگ ! جاه و اعتبار ، و يا مال و ثروت ! دوست و رفيق ، و يا زن و
هامش
( 1 ) آيه 86 ، از سورهء 2 : البقرة
( 2 ) قسمتى از آيه 109 ، از سورهء 9 : التّوبة
( 3 ) قسمتى از آيه 39 ، از سورهء 17 : الإسراء