بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
. « 1 »
« آن كسانى كه اميد ديدار و زيارت ما را ندارند ، و به عيش و زندگى دنيا راضى شدند ، و به آن دل بستند ، و آرامش و سكون خود را در آن يافتند ، و آن كسانى كه از آيات و نشانههاى ما در غفلت مىباشند ؛ مأوى و ملجأ آنان آتش است بر اثر آنچه اكتساب نمودهاند . »
و يك جا مىفرمايد :
مَنْ كانَ يُرِيدُ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زِينَتَها نُوَفِّ إِلَيْهِمْ أَعْمالَهُمْ فِيها وَ هُمْ فِيها لا يُبْخَسُونَ * أُولئِكَ الَّذِينَ لَيْسَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ إِلَّا النَّارُ وَ حَبِطَ ما صَنَعُوا فِيها وَ باطِلٌ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
. « 2 »
« كسانى كه ذات و دَيدَنشان اين بوده است كه زندگى دنيوى و زينتهاى غرورآفرين آن را طالب بودهاند ، ما أعمالى را كه انجام دادهاند بطور اوفى و اتمّ به آنها اشباع مىكنيم و در حيات دنيوى كاملًا آن اعمال را به نفوس آنها مىرسانيم ، و هيچ كم و كاستى در رسيدن آن اعمال ندارند . آنانند كه در جهان آخرت غير از آتش براى آنها چيزى نيست ، و آنچه در دنيا عمل كردهاند همه حَبْط مىشود و از بين مىرود ، و مكتسبات ايشان همه ضايع و باطل مىگردد . »
و يك جا مىفرمايد :
أُولئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُا الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ فَلا يُخَفَّفُ
هامش
( 1 ) آيه 7 و 8 ، از سورهء 10 : يونس
( 2 ) آيه 15 و 16 ، از سورهء 11 : هود