آنكه شايد بازگشت كنند و به خود آيند و متوجّه گردند . »
ركون و اعتماد به دنيا آتش است
منشأ پيدايش جهنّم ، إعراض از خدا و از ياد خدا ، و فرو رفتن و انغمار در عالم كثرت و دنياى فانى ، و بى اعتنائى به امور باقى و عالم آخرت و جهان وحدت و أصالتِ حقّ و حقيقت است . لقاءِ خداوند متعال ، يگانه جهت جاذبهء قلب انسان به سوى نشأهء معنى و معرفت است . فلهذا آيات قرآن ، آتش و خلود در آن را براى چنين افرادى كه همّ و غمّ آنها غير از دنيا و خوردن و آشاميدن و اطفاء شهوت كردن چيزى نيست حتمى مىداند . يك جا مىفرمايد :
وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ
. « 1 »
« و هر آينه حقّاً كه ما براى جهنّم بسيارى از جنّ و انس را بيافريديم ؛ آنان كه داراى دلها و انديشههائى هستند و ليكن با آنها فهم و تعقّل نمىكنند ، و داراى چشمهائى هستند و با آنها نمىبينند ، و داراى گوشهائى هستند و با آنها نمىشنوند . ايشان مانند چهار پايان هستند ، بلكه ايشان گم و گمراهترند ؛ زيرا كه ايشان از غافلان هستند . »
و يك جا مىفرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ * أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ
هامش
( 1 ) آيه 179 ، از سورهء 7 : الاعراف