حضرت احديّت است ، نه تنها اندكاك در صفتى و يا اسمى ، بلكه اندكاك در ذات و فناى مطلق . رَزَقنا اللهُ إن شاءَ اللهُ تعالَى .
در « تفسير علىّ ابن إبراهيم » در تفسير آيه :
وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ
وارد است كه قال : النَّظَرُ إلَى وَجْهِ اللهِ . « 1 » و شايد اين معنى از اين آيه استفاده و اخذ شده باشد :
لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا وَ يَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ .
« 2 »
« براى آنكه خداوند ، بهترين از كردارهاى آنان را جزاى عمل آنها قرار دهد ، و از فضل خود بر آنان زيادتى عنايت كند ؛ و خداوند به هر كس كه بخواهد روزى بدون حساب ميدهد . »
اين آيه در ذيل آيات نور است كه در شأن ائمّهء اطهار عليهم السّلام و درجات و مقامات آنهاست ، و مىرساند كه آن زيادتى كه روزى بدون حساب است از فضل خداست .
و از طرفى داريم كه :
وَ اللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ .
« 3 »
« و خداوند اختصاص ميدهد به رحمتش هر كه را كه بخواهد ؛ و خداوند داراى فضل بزرگى است . »
و نيز داريم :
هامش
( 1 ) « تفسير قمّى » ص 646
( 2 ) آيه 38 ، از سورهء 24 : النّور
( 3 ) ذيل آيه 105 ، از سورهء 2 : البقرة