و در تفسير « صافى » از « مجالس صدوق » ، از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند : مَنْ ذَكَرَ اسْمَ اللهِ عَلَى الطَّعَامِ ، لَمْ يُسْأَلْ عَنْ نَعِيمِ ذَلِكَ الطَّعَام . « 1 »
« هر كس در هنگام غذا خوردن نام خدا را بر زبان جارى كند ، از نعيم آن طعام بازپرسى نمىشود » .
و نيز در « صافى » از « احتجاج » طبرسىّ ، از أمير المؤمنين عليه السّلام روايت است كه :
إنَّ النَّعِيمَ الَّذِى يُسْأَلُ عَنْهُ ، رَسُولُ اللهِ صَلى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ مَنْ حَلَّ مَحَلَّهُ مِنْ أَصْفِيَآءِ اللهِ ؛ فَإنَّ اللهَ أَنْعَمَ بِهِمْ عَلَى مَنِ اتَّبَعَهُم مِنْ أَوْلِيَآئِهِم . « 2 »
« منظور از نعيمى كه از آن سؤال مىشود ، رسول الله است ؛ و هر كس ديگر كه از أصفياء خدا در جاى آن حضرت نشسته و در محلّ او
هامش
در سنهء 227 بود . و او گفت كه : ما روزى در محضر حضرت امام رضا عليه السّلام بوديم - تا آخر حديث شريف را كه ما ذكر كرديم . و بايد دانست كه محدّثين بزرگ كه حديثى را از محدّث بزرگى نقل ميكردند تمام جهات و خصوصيّات آن حديث را ذكر ميكردند . مثل آنكه اين حديث در فلان سنه ذكر شده ، و در فلان شهر ، و فلان منزل ، مثلًا خانه شخصى ، در مشهد مقدّس رضوى عليه السّلام . و گويا در اين حديث شريف راوى آن محمّد بن يحيى صولى است حاجتى به أبو ذكوان داشته است كه مثلًا قرض او را ادا كند ، يا مال او را از رهن در آورد ، و أبو ذكوان وعدهء وفاى به آن را داده است ، و ديگر آنكه محمّد بن يحيى صولى قصد خروج از بصره را داشته است ؛ لذا اين جهاتى كه در حال روايت حديث بين آن دو نفر بوده است از جهات حديث شمره و بيان شده است
( 1 ) تفسير « صافى » طبع سنگى طهران ، ص 573
( 2 ) تفسير « صافى » طبع سنگى - طهران ، ص 573