امّا پدر من روايت كرد براى من ، از پدرش حضرت أبى عبد الله جعفر بن محمّد الصّادق عليه السّلام كه چون اين اقوال شما در محضر او بيان شد ، دربارهء تفسير آيه
ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ
، خشمگين شد و گفت : خداوند عزّ و جلّ ، از تفضّلى كه به بندگان خود نموده است پرسش نميكند ، و بر اين منت نميگذارد ، و منّت گذاردن در مقابل نعمتى كه مخلوقان خدا ميدهند قبيح است ، تا چه رسد به اينكه به خداى عزّ و جلّ نسبت داده شود ، و چگونه ميتوان نسبت به خدا داد چيزى را كه خداوند براى مخلوقان خود نمىپسندد ؟
و ليكن نعيم محبّت ما أهل بيت است و موالات ماست كه خداوند بعد از سؤال از توحيد و نبوّت از آن سؤال مىنمايد ؛ زيرا چون بندهء خدا به اين مهمّ وفا كند ؛ او را به بهشت و سعادتى كه زائل شدنى نيست مىرساند .
روايت وارده از رسول الله در معناى نعيم
و بر اين واقعيّت ، روايت كرد براى من پدرم ، از پدرش از محمّد بن علىّ ، از پدرش علىّ بن الحسين ، از پدرش حسين بن علىّ ، از پدرش علىّ عليهم السّلام كه او گفت :
قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ : يَا عَلِىُّ ! إنَّ أَوَّلَ مَا يُسْأَلُ عَنْهُ الْعَبْدُ بَعْدَ مَوْتِهِ شَهَادَةُ أَنْ لَا إلَهَ إلَّا اللهُ ؛ وَ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ ؛ وَ أَنَّكَ وَلِىُّ الْمُؤْمِنِينَ بِمَا جَعَلَهُ اللهُ و جَعَلْتُهُ لَكَ فَمَنْ أَقَرَّ بِذَلِكَ وَ كَانَ يَعْتَقِدُهُ ، صَارَ إلَى النَّعِيمِ الَّذِى لَا زَوَالَ لَهُ .
« رسول خدا صلّى الله عليه و آله گفتهاند : اى علىّ ! اوّلين چيزى كه از بنده