« و كدام كس گمراهتر است از آن كه غير از خداوند كسى را بخواند كه تا روز قيامت هم قدرت بر اجابت او را ندارد ؟ و علاوه آنان تنبّه و توجّهى هم به خواندن اينان ندارند ؛ و در زمانى كه مردم براى قيامت محشور گردند ؛ آنان دشمنان اينان بوده ؛ و از عبادتهاى اينان تبرّى جسته و نسبت به آن كافر مىباشند » .
و بنابراين اساس است كه قرآن كريم عشق بازى و عبادت را با موجودات فاقد شعور و بى روح غلط ميداند ؛ قرآن ميگويد : شما كه اين بتها را مىپرستيد ؛ عمل غلطى انجام ميدهيد ! چون بت فاقد شعور و ادراك است ؛ اگر واقعاً بدانيد كه اين بت در عالم تسبيح دارد ؛ شعور و ادراك و فهم دارد و بدانيد كه اين شعور و فهم ، علم و فهم خداست كه در آن متجلّى شده است ؛ در اين صورت سجده كردن بت سجده كردن خداست ؛ چون وقتى شما به بت سجده كرديد از نقطهء نظر اينكه موجودى است ظلّى و فانى و استقلال ندارد و فهيم است و قادر و عالم است به قدرت و علم خدا ، و خلقتى است از مخلوقات خدا ، و ربط با خدا دارد ؛ و مركز تجلّيات نور و اسماء و صفات حقّ است ؛ پس بنابراين ديگر ازاينجهت سجدهء شما با سجدهء خدا فاصلهاى ندارد ؛ چون ظهور خداست و شما به عنوان همين معناى ظهور بر آن سجده مىكنيد ؛ و از اين آئينه و آيه خدا را مينگريد و مشاهده مىنمائيد پس اين سجده سجده به خداست .
مانند امام و پيغمبر كه توجّه به آنان از جهت عنوان مرآتيّت و آيتيّت عين توجّه به حقّ است .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 217
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢١٧