شهادت ميدهند بر آن كسانى كه كلمهء عذاب بر آنها زده شده است و از جملهء حَقَّت عَلَيهِ كَلِمَةُ العَذَاب استفاده كردهاند ، ممكن است كه كلام آن حضرت از اين آيه استنتاج شده باشد ؛
وَ قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ فَزَيَّنُوا لَهُمْ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنَّهُمْ كانُوا خاسِرِينَ .
« 1 »
« ما براى ( دشمنان خدا ) رفيقان و يارانى قرين و هم جفت گماشتيم كه تا آنچه در آينده در برابر آنهاست از شهوات و غفلات و نسيان خدا براى آنها زينت دهند ؛ و در آنچه در گذشته به پشت سر انداختند از امور فانى شدهء اعتباريّه از مقامات و رياستها بدان متّكى گردند ؛ و مُهر و گفتار حتمى عذاب خدا بر آنها لازم شد و ثابت گرديد ، در زمرهء كسانى كه قبل از آنها در ميان امّتهاى پيشين بودند ، از طائفهء جنّ و انس كه روزگار خود را با ضرر و زيان و خسران به سر آوردند » .
در « تفسير علىّ بن إبراهيم قمّى » و در كتاب « مَن لا يَحضُرهُ الفقيه » وارد است كه از حضرت صادق عليه السّلام دربارهء گفتار خداوند تعالى :
شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ
تا آخر آيه ، سؤال شد .
حضرت فرمودند : يَعْنِى بِالْجُلُودِ الْفُرُوجَ وَ الافْخَاذَ « 2 » . « مراد از پوستهاى بدن آلات رجوليّت و انوثيّت و رانهاى بدنهاست » .
و در « تفسير علىّ بن إبراهيم » نيز وارد است كه :
هامش
( 1 ) : آيه 25 ، از سورهء 41 : فصّلت
( 2 ) « معاد » علّامهء طباطبائى مدّ ظلّه ، نسخه خطّى ، ص 45 .