خدا و علمِ خداست ؛ و تمام اين أفعالى را كه انجام ميدهيد شبكههائى هستند براى علم و اراده و قدرت خدا ؛ و اين صفات حقّ در آنها ظهور و طلوع كرده و نمىتوانيد حقّ را از نفس اين اعمال خود جدا ببينيد ! و او را در كنارى بپنداريد ! وقتى كه خداوند متعال از همهء موجودات به خود آنها نزديكتر است ، پس چگونه ما اطّلاع بر اين اعمال شما نداريم ؟ !
وَ لكِنْ ظَنَنْتُمْ ،
چنين گمان ميكرديد كه خداوند بسيارى از اعمال شما را نميداند ؛ همين ظنّ شما موجب بدبختى شما و ورود شما در آتش شد ! چرا ؟ چون گمان برديد ، و پنداشتيد كه خدا نميداند ! و همين گمان غلط ، يعنى شرك در افعال خدا شما را به جهنّم سرازير كرد و در رتبهء پست نزول داد .
در بعضى از روايات سابقاً گذشت كه حضرت استدلال مىكنند به اين آيه :
وَ لكِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لا يَعْلَمُ كَثِيراً مِمَّا تَعْمَلُونَ *
وَ إِذَا كَانَ هَذَا الظَّنَّ هُوَ الْمُرْدِىَ فَضِدُّهُ هُوَ الْمُنْجِى .
چون گمان غلط ، كه خدا نميداند ، موجب نزول در دركات دوزخ است و انسان را به رتبه ردائت در مىآورد ؛ أَرْدَكُمْ ، و به پستى و فقد ارزش مىكشاند ، ضدّش كه حسن ظنّ است به خدا ، كه او از همهء اعمال مطّلع است آن مُنجى مىباشد ؛ موجب نجات و علوّ در درجات بهشت و مقامات است ؛ چون توحيد است ؛ و بنابراين سرّ افعال حسنهاى كه افراد انجام ميدهند و آنها را به بهشت مىرساند اينست