براى آنها گناه است .
ميدانيم كه انسان در موقع نماز بايد حضور قلب داشته باشد ؛ يعنى كارى كند تا توجّهى به ذات پروردگار به هم رساند كه برايش در حال نماز فكرى و خاطرهاى پيدا نشود ؛ و ذهن او مُلوَّث نگردد و پاك باشد .
اولياى خدا كسانى هستند كه نه تنها در حال نماز ، بلكه در تمام شبانه روز يك لحظه نبايد خاطره براى آنها پيدا شود ؛ و نه فكرى و خيالى ، مگر آن فكرى كه به امر خدا باشد و صالح باشد و در اين صورت ورود چنين خاطرهاى به اذن قلب آنها پيدا مىشود ؛ و اگر براى آنان در بعضى از اوقات تشويشى پيدا شود و ذهن ملوث گردد ، اين براى آنان گناه است و بايد از اين گناه توبه كنند .
وَ تَوْبَةُ الأوليآء مِنَ التَّلويثِ . و از اين به درجهء بالاتر ارتقاء مىيابند و به مقامى ميرسند كه ديگر هيچ خاطرهاى نمىتواند در ذهن آنها خطور كند ؛ و طائر و پرندهء خاطرات أبداً در حول و حوش ذهن آنها اجازهء ورود و نشستن را ندارد .
إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ
. « 1 »
« مردمان با تقوى كسانى هستند كه به مقام و درجهاى نائل آمدهاند كه هر وقت شيطان اراده كند در اطراف دل آنها گردشى بنمايد ؛ و طوافى كند ؛ و به قول عامّه چرخى بزند ، و سپس در دل آنها فرود آيد و بنشيند ؛ و خاطرهاى ايجاد نمايد ؛ آنان به حربهء ذكر و ياد حضرت
هامش
( 1 ) آيه 201 ، از سورهء 7 : الاعراف