و در اين مرحله از آنان امتحاناتى به عمل مىآورد و ابتلائاتى پيش مىآورد تا آنكه از اين درجه هم صعود دهد ؛ و بايد از عهدهء اين آزمايشها برآيند ؛ بعضى از آن امتحانها بسيار مشكل است . و چه بسا در كشاكش و گير و قوس شدائد و مصائب دعا ميكنند : خدايا اين مشكلات را از ما بردار خدايا ما خسته شديم ! و پيوسته در دل راه فراى ميجويند ؛ اين براى آنها گناه است ؛ يعنى چون وظيفه فعليّه ايشان اينست كه واردهاى كه بر آنها پيدا مىشود ، چون از طرف حقّ است بايد با كمال تحمّل و صبر و شكيبائى و استقامت آن مرحله را بگذرانند و تقاضاى رفع آن را ننمايند ، كه از آن رنج و شدّت رهائى پيدا كنند ، و لذا اگر بگويند : خدايا ما را از اين مرحله خارج كن ، ما خسته شديم ! اين براى آنان گناه است . و بر همين اساس ميگويند : توبهء اصفياء از تَنفيس است يعنى غم زدائى ، يعنى غم و غصّه را از ما بردار !
و چون در اين مرحله نيز موفّق شدند و مظفّرانه و كامياب بيرون آمدند خداوند آنها را به درجهء أولياء مىرساند . و افرادى كه بدين درجه فائز ميگردند ديگر براى آنها گناه عامّ و گناه خاصّ و نه گناه اصفياء معنى ندارد ؛ و از همهء اين مراحل پاك شده و عبور كردهاند ؛ و در اين موقف و منزل گناه آنان تلويث خاطر است . يعنى چه ؟
يعنى ذهن آنها ، خاطرات آنها ، صفحهء تفكّر و تذكّر آنها پيوسته بايد پاك باشد ؛ و هيچ خاطرهاى در ذهن خطور نكند و پيوسته آن ذهن در پيشگاه و برابر حقّ چون آئينهء درخشان ، و هيچ چيز در او جز جمال حضرت حقّ ندرخشد ؛ و اگر خاطرهاى در ذهن خطور كند
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 161
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٦١