مىپذيرد در حضور تمام امّتهاى گذشته ؟ أبداً چنين نيست ، اين معنى را خداوند از مخلوقاتش قصد نكرده است . مراد از امّت وسط كه گواهى آنان مورد قبول است همان امّتى است كه دعاى إبراهيم درباره آنان لازم شد ؛ و آنان بودند كه بهترين مردمى هستند كه براى مردم ، خداوند برانگيخته است ؛ و آنان هستند امّت وسط ، و آنان بهترين جماعتهائى مىباشند كه براى مردم برانگيخته شدهاند .
حقّاً مطلب همينطور است كه فرمودهاند ، چطور مىشود خداوند در روز قيامت أفراد فاسقى را از اين امّت بياورد ، و در مقابل حضرت لوط و حضرت شُعيب و حضرت يونس و حضرت دانيال و همه امّتها ، و بگويد : اينها گواهان امّت پيغمبر آخرالزّمانند ؟
مراد از امّت در اينجا ائمّه هستند ، امّا نه اينكه لفظ امّت در ائمّه استعمال شده باشد ، امّت به معناى امّت است ، ولى مصداق و مراد واقعى از آن منطبق بر خصوص ائمّه مىباشد ، و به ملاك اين مصداق ، خطاب به صورت عامّ آمده است ؛ و ليكن حقّ ورود خطاب كه داراى اين خصوصيّات هست اختصاص به آن افرادى دارد كه داراى اين مزايا باشند ؛ و آن عبارت است از ائمّهء أهل البيت سلام الله عليهم أجمعين .
أخبار وارده در اين موضوع فوق حدّ استفاضه است ؛ و روى اين بيانى كه نموديم معناى اين آيه شريفه نيز روشن مىشود :
فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً * يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ وَ لا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثاً
. « 1 »
هامش
( 1 ) آيه 41 و 42 ، از سورهء 4 : النّسآء