و مخفيّات هر موجودى از موجودات ؛ افرادى كه در رضاى خدا قدم زدند و به مقام تقرّب رسيدند و از مقرّبين و پاكان و خالصان گشتند ، به نور خدا و به اذن خدا مىبينند ، علم آنها علم خداست ؛ نه آنكه جداى از علم خدا ؛ از نزد خود علم و آگاهى پيدا كردهاند ؛ چنين نيست .
آنان دلهاى خود را آنقدر صيقل زدهاند ؛ و به نور رياضت جان خود را روشن كردهاند كه غِلّ و غِشّ و تاريكى در آن دلها نيست ؛ و چون نور خدا در آن اشراق كند هر صفحه از موجودات كائنات خفيّه و آشكارا در آنها متجلّى و متصوّر ميگردد ؛ همينطورى كه در آئينهء صاف و در شيشه و در آب صاف راكد و بدون موج ، خورشيد منعكس ميگردد ، و تو گوئى در آنها خورشيدى است كه ابداً از نقطه نظر جمال و تَلَألؤ با خورشيد واقعى تفاوت ندارد ؛ و آثار آن خورشيد هم از نور و حرارت پيدا مىشود ؛ قلب هم همينطور است چون جلاء پيدا مىكند ، جمال و جلال و اسماء مُلكيّه و ملكوتيّه الهيّه در آن ظاهر مىشود ؛ پس مؤمن به نور مىبيند و مىنگرد و تحمّل شهادت و اداء آن را مىكند معناى مُخلَصين و مقرّبين كه داراى اين خصوصيّات هستند از اين قبيل است ؛ و حتّى كسانى كه به مقام مخلَصين هم نرسيدهاند ولى در راه معرفت حقّ تبارك و تعالى قدمى برداشتهاند و صفائى پيدا كردهاند بر حسب مقدار طىّ طريقى را كه نموده و خلوصى را كه واجد شدهاند به همان مقدار و در آن محدوده مىتوانند تحمّل و اداء شهادت كنند .
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 102
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٠٢