خاصّ بوده ، ضعف و قدرت و كم و كاست و زياده و نقصان براى آنها نيست . تخطّى و تجاوز نمىتوانند بنمايند ، كوتاهى و سستى نيز نمىتوانند بكنند .
اين از خواصّ موجودات عالم عِلوى است كه از مادّه و حجاب آن فارغ ، و در بسترهاى فعليّت و تحقّق صِرف آرميدهاند .
« خداوند تبارك و تعالى بر آنها تجلّى كرد ، يعنى خود را در آئينهء هويّات و ماهيّات آنان كه همان « أعيان ثابته » در اصطلاح عرفاءِ ذَوِى العزّة و المِقدار است نشان داد ، فَأَشْرَقَت ، آنها داراى نور و روشنى شدند ؛ و در آن طلوع كرد يعنى خودى ارائه نمود پس آنها متلألئ و درخشان شدند .
و خداوند در هويّت آن موجودات ، شَبَه و مثال و نمونهء خود را كه ظهور و بروز صفات و اسماء اوست قرار داد ؛ پس بنابراين از آن موجودات افعال خود را ظاهر كرد . »
و بدين جهت ، ظهور افعال خداوند از آن موجودات ، به علّت القاء مثال خود در آنها بوده است ؛ اوّل در آنها اسم و صفت را قرار داد و به پيرو آن ، افعال او از آنها ظهور و بروز كرد .
پس تمام افعال موجودات عوالم عِلوى ، فقط ظهور صفات و اسماء خداست كه آن نيز بر اساس تجلّى ذاتى در آنها پديد آمده است .
« و خداوند انسان را آفريد كه داراى نفس ناطقه است و بدين جهت از سائر موجودات تمايز و برترى دارد . اگر انسان نفس خود را
معاد شناسى (فارسى) — صفحة 189
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٨٩